Parytet siły nabywczej (PPP) jest regularnie stosowany do mierzenia kosztów utrzymania i opiera się na ocenie walut za pomocą podejścia opartego na koszyku dóbr.
W 2020 r. 48 proc. gospodarstw domowych osiągało dochody do dyspozycji powyżej 55 tys. dolarów w PPP - podobnie jak w Helsinkach (49,1 proc.) i więcej niż w Kopenhadze (47,4 proc.), Pradze (44,6 proc), Berlinie (37,1 proc.) czy Budapeszcie (33,1 proc.) Sugeruje to, że prawie połowa warszawskich gospodarstw domowych ma siłę nabywczą równoważną zarabianiu 55 000 dolarów rocznie.
- Przystępność cenowa mieszkań jest trudnym problemem, zwłaszcza w miastach, w których niedopasowanie między podażą a popytem często podnosi koszty życia przeciętnego mieszkańca. Jednak Warszawa jest jednym z nielicznych miast, które dają nadzieję, że będą jednym z bardziej przystępnych cenowo miejsc w Europie - uważa analityk.
Warszawa zyskuje na relatywnie niskich kosztach mieszkaniowych zarówno w kraju, jak i w szerszym kontekście regionalnym. W 2020 r. zaledwie 18 proc. wydatków konsumpcyjnych przeznaczono na mieszkania, w porównaniu z 24 proc. w Krakowie czy 25 proc. w Katowicach.
Wynik ten jest jeszcze bardziej imponujący w porównaniu z innymi miastami europejskimi, takimi jak Kopenhaga (28 proc.), Praga (28 proc.), Sztokholm (26 proc.) czy Berlin (24 proc.), gdzie stolica Polski przewyższa przystępnością mieszkaniową, pozostawiając więcej miejsca na wydatki na towary i usługi nieobowiązkowe.
- W 2020 r. w Warszawie wydatki na towary i usługi, które nie są niezbędne (czyli wydatki na wszystko z wyjątkiem mieszkania, żywności i napojów bezalkoholowych, odzieży oraz usług zdrowotnych i medycznych) wyniosły 55 proc. czyli były na równi z miastami Europy Zachodniej, takimi jak Mediolan, Birmingham oraz Berlin, w których wydatki na produkty nie niezbędne są wyższe niż w mniej zamożnych miastach Europy Wschodniej - zauważa Fransua Vytautas Razvadauskas z Euromonitor International.
