StoryEditor
Wywiady
08.06.2011 00:00

Sergiusz Osmański: Piękno to zgoda i pełna akceptacja samego siebie

Sergiusz Osmański, dyrektor artystyczny Sephora Polska, zawodowo i prywatnie. O pracy, kobietach i o sobie...

Zacznijmy od bieżących spraw zawodowych. Dużo dzieje się w Sephorze w tym roku?

Bardzo dużo! Otwieramy nowe perfumerie, wprowadzamy mnóstwo nowości, organizujemy spotkania z klientkami – fankami Sephory i naszego makijażowego bloga Make-up w wielkim mieście…

To po kolei. Ile zaplanowaliście na ten rok otwarć?

Mamy 83 perfumerie, w tym roku na pewno będzie ich o kilka więcej. Dział rozwoju Sephora intensywnie pracuje nad tym by znaleźć lokalizacje odpowiadające standardom sieci i koncernu LVHM (Louis Vuitton Moet Hennessy), którego Sephora jest częścią. Nie sztuką jest otwarcie drogerii w każdej proponowanej nam lokalizacji, Sephora jest wymagającym najemcą, stąd klienci wiedzą, że centrum posiadające perfumerię Sephora to centrum prestiżowe, aspirujące.

Spotkania z fankami bloga Make-up w wielkim mieście…

Zorganizowaliśmy pierwsze z nich w ubiegłym roku, w listopadzie, w warszawskim centrum handlowym Arkadia. Ponieważ był to duży sukces, stwierdziliśmy, że z blogiem trzeba ruszyć w Polskę. Na ten rok zaplanowaliśmy 6 weekendowych spotkań. Poprowadzą je twórcy bloga – makijażyści, a klientki Sephory będą mogły umówić się z nimi na specjalne konsultacje. Sukces tego pomysłu polega na tym, że rzeczywiście blog tworzą ludzie, którzy na co dzień pracują w perfumeriach. Np. do Ani Galińskiej, która jest jedną z pomysłodawczyń, a na co dzień pracuje w Sephorze przy ul. Jubilerskiej w Warszawie, przyjeżdżają dziewczyny z całej Polski. Podobnie jest w przypadku pozostałych blogerów.

Ostatnio w Sephorze pojawia się wiele nowości, wprowadzacie jedną za drugą.

Rzeczywiście. Firmy, z którymi współpracujemy są bardzo aktywne. Dołączają do naszej oferty też zupełnie nowe, profesjonalne marki.

Kiedyś Sephora bardziej kojarzyła się z zapachami. Teraz wśród nowości dominują chyba produkty pielęgnacyjne?

Tak, bo zmienił się profil naszej klientki. Zdecydowanie więcej kobiet przywiązuje wagę do pielęgnacji – i to specjalistycznej – twarzy i ciała. Nie szukają kosmetyków, które kryją się pod znanym logo, lecz niszowych. Dlatego wszystkie specjalistyczne marki odnotowały w ostatnim okresie duże wzrosty sprzedaży.

To nie są marki, które można zobaczyć w kampaniach telewizyjnych. A bez reklamy masowej podobno nie da się już sprzedawać kosmetyków.

Jak widać można. W tym wypadku siła tkwi w profesjonalnym doradztwie naszych konsultantów, świetnie potrafiącym dobrać produkt do potrzeb skóry klienta. Priorytetem naszego działu asortymentu stało się wyszukiwanie znakomitych marek. Stąd m.in. pomysł na wdrożenie na polski rynek marki Algenist specjalizującej się w kosmetykach przeciwzmarszczkowych opartych na algach. Sephora wyszukała ją na rynku amerykańskim. W grudniu ubiegłego roku marka została wylansowana w USA, w styczniu we Francji, a w marcu na pozostałych rynkach europejskich, w tym w Polsce. To przykład na totalny hot-news, bez kilkuletniego poślizgu wynikającego z wędrowania marki pomiędzy kontynentami.

Jakie wartości muszą nieść marki i kosmetyki, żeby klientka zdecydowała się je kupić? Rynek jest naprawdę nasycony i bardzo trudno jest wygrać w tym wyścigu o przychylność kobiet i ich pieniądze.

Zdecydowanie muszą to być produkty specjalistyczne. Autorytetem są eksperci, a kluczem do sukcesu wyjątkowe składniki. Na przykład sukces marki Rexaline polegał na tym, że wszyscy dermatolodzy estetyczni zaczęli jednocześnie i jednomyślnie twierdzić, że kwas hialuronowy jest jednym z lepszych, najbardziej naturalnych wypełniaczy. W związku z tym kremy go zawierające też od razu zanotowały wzrost sprzedaży. Sukcesy odnoszą wszystkie marki „doktorskie” bo stoi za nimi lekarz, który praktykuje. Dr Brandt, SAMPAR, Strivectin to są marki, które już zdobyły uznanie i cały czas ich sprzedaż rośnie.

Sephora chce być ekspertem od marek specjalistycznych?

Już jesteśmy. Nasz pierwotny koncept otwartej przestrzeni sprzedażowej został powielony przez wiele sieci perfumeryjnych. W związku z tym nie jest już nowatorskie to, że mamy do dyspozycji 300 czy więcej metrów, można tu wejść, wypróbować perfumy, pomalować się i nie robiąc zakupów wyjść w pełni usatysfakcjonowanym. Od kilku lat skupiamy się na tym, by Sephora była centrum trendów nie tylko makijażowych, ale i kosmetologicznych. Dziedzina makijażu została totalnie okiełznana chociażby przez wprowadzenie marek typu Make Up For Ever, Fred Farrugia, Benefit. Nacisk w tym roku został też położony na specjalistyczne marki pielęgnacyjne, za którymi stoją badania i ludzie podpisujący się imieniem i nazwiskiem pod tym, co jest zamknięte w słoiczku.

Nie wątpię, że są to znakomite produkty, ale i bardzo drogie… Choć muszę przyznać, że świadomość, że wydało się kilkaset złotych na słoiczek kremu znakomicie wpływa na cerę.

(Śmiech). Staramy się, żeby tej świetnej jakości towarzyszyła wyważona cena. Klienci są bardzo wyedukowani w dziedzinie kosmetologii i wiedzą, że cena produktu to również koszt testów dermatologicznych, pozyskiwania unikatowych składników i kilkuletnich badań w laboratoriach.

Weszło na rynek młode pokolenie, które nie ma takich barier, jakie obserwowaliśmy jeszcze 3-4 lata temu. To są dziewczyny nieobarczone świadomością, że jak wchodzą do sklepu, to muszą coś kupić.

Nasze wyobrażenie o perfumerii, ale też o drogerii zupełnie zmieniło się w ciągu kilku ostatnich lat. Jeszcze niedawno to był po prostu sklep z droższymi bądź tańszymi kosmetykami. Dziś tradycyjna sprzedaż zaczyna się wydawać działalnością poboczną przy tak rozwiniętych usługach kosmetycznych, komunikacji przez własne wydawnictwa, blogi, portale społecznościowe...

Uważam, że to jest genialne. Nasz zespół w perfumeriach jest bardzo stały i wszystkie relacje, które zostały wypracowane przez lata, teraz owocują. Kobiety wpadają do konsultantów, jak do dobrych znajomych. Poza tym weszło na rynek młode pokolenie, które nie ma takich barier, jakie obserwowaliśmy jeszcze 3-4 lata temu. To są dziewczyny nieobarczone świadomością, że jak wchodzą do sklepu, to muszą coś kupić. Przychodzą, żeby „przegadać problem”, nie boją się użyć testera, wypróbowują kosmetyk, wracają do domu i uzupełniają wiedzę o nim, np. na portalu społecznościowym. Potem wracają, żeby go kupić.

Do jakiego modelu obsługi klienta dążycie?

Pierwszy system szkoleń w Sephora zakładał, że konsultantka miała od razu inicjować kontakt. Natomiast zmiany w mentalności klientów spowodowały, że czują się oni na tyle swobodnie w sklepowej przestrzeni, że dopiero na ich sygnał – można tę potrzebę kontaktu łatwo zauważyć – pojawia się z propozycją pomocy konsultantka. Jak concierge, który jest schowany w cieniu i zawsze do dyspozycji, gdy zachodzi taka potrzeba.

Świadomość klientów jest znacznie większa. Konsultantka nie jest boginią posiadającą wiedzę, a klient biernym słuchaczem. To jest dialog. Dziewczyny, które śledzą portale kosmetyczne wiedzą co to jest kwas hialuronowy, jaki składnik regenerujący zawiera dany krem, jakie transportery ułatwiają przenikanie składników kremu do skóry itd. To jest już wymiana doświadczeń.

Współczesna kobieta traktuje trendy jako inspirację, ale ma swój własny filtr – wszystko przepuszcza przez „ja” i odrzuca to, co jej nie pasuje.

Jak ty postrzegasz Polki jako kobiety i konsumentki z perspektywy lat?

Zacząłem wykonywać zawód wizażysty na początku lat 90. Oprócz tego, że pojęcie wizażu było wtedy mało znane, to jeszcze mieliśmy reminiscencje estetyki stricte socrealistycznej – błękitna powieka, różowe usta, dużo eyelinera niezależnie od pory dnia. Następnym etapem było totalne naśladownictwo. Pojawiły się czasopisma, weszły na rynek międzynarodowe tytuły i każda Polka chciała wyglądać, jak ta gwiazda na okładce. Ten etap wiele kobiet ma już dziś za sobą.

Dziś Polki nie boją się eksperymentować z kolorem, wiedzą jakie trendy obowiązują w danym sezonie, ale kompletnie nie oznacza to, że są one wyznacznikiem ich osobistej kolorystyki. Nie boją się odróżniać, stawać w kontrze do tego, co proponują firmy kosmetyczne, odzieżowe: „Nie podoba mi się, to nie noszę lub nie stosuję”. To najfajniejszy etap, jaki miałem okazję obserwować. Poza tym wzrosła świadomość dotycząca kolorystyki, typów urody: „To, że koleżanka wygląda świetnie w pomarańczowym, nie znaczy, że ja będę wyglądać równie dobrze”. Te wszystkie niuanse złożyły się na to, że mamy do czynienia z bardzo świadomą konsumentką, odporną na kampanie reklamowe. Współczesna kobieta traktuje je jako inspirację, ale ma swój własny filtr – wszystko przepuszcza przez „ja” i nie ma problemu z tym, żeby 90 procent trendów odrzucić, bo są poza jej estetyką, stylem pracy, charakterem, stylem ubierania się. Bardzo mi się to podoba.

Policzyłam szybko, że zajmujesz się wizażem od ponad 20 lat. Jakie były początki?

Pojęcie wizażu w Polsce praktycznie nie istniało. Dziennikarki nie były w stanie zapamiętać tej nazwy i w artykułach pisano: „Wypowiadał się Sergiusz Osmański, witrażysta” (śmiech).

Chciałeś być wizażystą?

Co ty?! Też nie wiedziałem, że jest takie słowo! (śmiech) To był kompletny przypadek. W trakcie studiów, w szkole teatralnej, byłem asystentem fotografa. Na jedną z sesji nie przyszła charakteryzatorka. Marek Czudowski, z którym pracowałem, mówi: Stary, bierz się, trzeba panią umalować. Stanowczo odmówiłem, ale upierał się. Teraz Marek – cały czas utrzymujemy kontakt – śmieje się, że to zdjęcie zachował i będzie mnie nim szantażował. Oczywiście ówczesny make-up w moim wykonaniu to był błękit na powiekach, czarne kreski, różowe usta i tona podkładu (śmiech). 1986 rok... wpasowałem się w klimat (śmiech).

A potem do Polski zaczęli masowo przyjeżdżać skauci szukający nowych twarzy do modelingu. Spotkałem dziewczynę pracującą w agencji Karine Models, która miała podpisany kontrakt ze szkołą makijażu. Zaproponowała mi stypendium. Wyjechałem do Londynu, spędziłem w Gresapoint Studio dwa lata. Profesorowie traktowali mnie trochę jak dziwoląga. Słyszeli o Wałęsie i Janie Pawle II, ale Polska była dla nich raczej częścią Rosji, a tu nagle przyjeżdża młody chłopak, który mówi w obcym języku, jeszcze coś tam podobno potrafi… Można powiedzieć, że otoczyli mnie specjalną troską i dzięki temu nie miałem później problemu ze znalezieniem pracy i z rozwojem.

Zaczynałeś od pracy z…

Benckiserem. Przedstawiciele tej firmy pojawili się w szkole, na dyplomie mojego rocznika – był 1992 rok. Zapytali, czy nie chciałbym wrócić do Polski, gdzie otwierali swój oddział i zająć się Margaret Astor. Dla tej marki pracowałem przez 7 lat. Zrobiłem tam głównie projekty makijażu i wszystkie rzeczy związane z kampaniami reklamowymi na całą Europę. Potem do mojego portfolio doszły jeszcze Rimmel i Miss Sporty. W 2000 roku przeszedłem do Diora, gdzie zajmowałem się głównie PR-em, a nie wizażem. Od 6 lat jestem związany z Sephorą. Minęło jak jeden dzień (śmiech). Jako wizażysta zwiedziłem wiele zakątków świata, od gorącego Meksyku po mroźne kolo podbiegunowe, gdzie przy minus 35 stopniach fotografowaliśmy letnią kolekcje Joasi Klimas, pojąc koniakiem nieletnią modelkę, bo inaczej zsiniałaby z zimna. Jest trochę tych opowieści (śmiech).

Praca wizażysty jest wspaniała, ale… 12 godzin na planie zdjęciowym, po to, żeby przypudrować komuś nos co dwie godziny, to już nie dla mnie.

Nie żałujesz, że twoje główne zajęcie to teraz PR?

Nie, dla mnie to ważny krok w przód. Podróżuję, wspieram marki, które są lansowane w danym kraju, odpowiadam za kreację, zewnętrzny image Sephory i świetnie się w tym czuję. Praca wizażysty jest wspaniała, ale… 12 godzin na planie zdjęciowym, po to, żeby przypudrować komuś nos co dwie godziny, to już nie dla mnie. Cieszę się, że jest młody narybek w Sephorze, któremu pomagam w rozwoju, organizujemy m.in. konkurs Mistrz Makijażu – to mnie w pełni satysfakcjonuje. Pasjonuje mnie nauczanie.

Myślałeś o tym, żeby otworzyć swoją szkołę? Albo szkołę makijażu Sephory?

Myślałem. Tylko, że jestem obarczony systemem nauczania mojej szkoły londyńskiej, gdzie nauka kosztowała wiele, ale w zamian za to uczniowie otrzymywali olbrzymią wiedzę, możliwość spotkania indywidualności, a przede wszystkim – na egzamin końcowy stawiali się ludzie z agencji, firm kosmetycznych, zatrudniający makijażystów. Mając perspektywę wydania set-tysięcy złotych, mieliśmy pewność, że te pieniądze zwrócą się, że będziemy mieli pracę. Tymczasem polski światek modowo-magazynowo-urodowy jest nadal bardzo mały. Od 10 lat pojawiają się ciągle te same nazwiska, makijażystów pracujących przy sesjach zdjęciowych możemy policzyć na palcach jednej ręki.

A jednak mamy mnóstwo szkół, kursów wizażu…

Owszem i ich poziom pozostawia wiele do życzenia. Na Zachodzie, gdy ktoś przychodzi z certyfikatem podpisanym przez Mery Greenwell czy przez Stephana Marais to jest pewne, że ma niepodważalną wiedzę i umiejętności. W Polsce nie ma zwyczaju, by po pół roku nauczania powiedzieć uczniom: Ty i ty odpadasz, nie nadajesz się, bo gdy z grupy odejdzie jedna osoba, to zaburza proporcje finansowe całej szkoły. Na egzaminie końcowym słyszę: Tak ona rzeczywiście nie rokowała, ale puśćmy ją. I tak nie będzie pracować w tym zawodzie.

Mam nadzieję, że to się zmieni. Liczę, że marka Make Up For Ever zdecyduje się na otwarcie szkoły w Polsce. To zajęcia na najwyższym poziomie. Uczniowie nie są prowadzeni przez jednego wykładowcę i nie przesiąkają jego manierą, tylko mają styczność z wieloma osobowościami pracującymi w zawodzie i mogą czerpać z doświadczenia każdej z nich, ukształtować swój własny styl.

Jak wyobrażasz sobie swoją przyszłość?

Szczerze mówiąc chciałbym rzucić to wszystko (śmiech). Moim marzeniem jest posiadanie kawałka ziemi gdzieś na południu Francji, kozy, sery, winnice. Żeby znajomi mieli gdzie przyjeżdżać.

To jest moje marzenie!

Ale ja już zacząłem się biznesowo do tego przygotowywać…

No i…?

Okazuje się, że jest wśród moich przyjaciół grupa, która myśli podobnie i przymierza się do kupna posiadłości, zatem do dzieła!

Jesteś pewien, że mogę to napisać? Pracodawca się zdenerwuje.

Napisz, to jednak jeszcze ciągle tylko marzenie (śmiech).

Znajdujesz czas na jakieś hobby?

Myślę, że jestem szczęściarzem, gdyż praca jest również moim hobby. Kolekcjonuję sztukę, pasjonuje mnie jednak wnętrzarstwo, spełniam się w nim maksymalnie. W tej chwili kończę moje docelowe mieszkanie, które będzie spełnieniem moich estetycznych oczekiwań. Czekam z utęsknieniem, aż wyjdzie z niego ostatnia ekipa. Drugie w Paryżu, czeka na odrobinę wolnego czasu, by nim się zająć.

Paryż?...

Jest moim drugim domem. Miasto, które pokochałem od pierwszego pobytu i to z wzajemnością. Inspirujące, tętniące życiem i trochę bezczelne, jak Francuzi w nim mieszkający (śmiech).

Myślałeś, żeby zająć się projektowaniem wnętrz zawodowo?

Wiesz, to jest sprzedawanie duszy. Mam na tyle silny charakter, że trudno byłoby mi spełnić cudze oczekiwania. Jeśli ktoś dałby mi zielone światło i powiedział: znam twoją estetykę, rób to jak potrafisz, to pewnie bym się podjął takiej współpracy. Natomiast wykreowanie wnętrza pod czyjeś dyktando… myślę, że nie jestem na tym etapie, sprawiałoby mi to trudność.

Być może nigdy nie będziesz, artyści tak mają…

Chodzi o to, że projektanci posługują się pewnym kluczem. Z jednej strony jest to ważne, że od razu poznaję, kto projektował dane wnętrze. Z drugiej jednak nie wydaje mi się uczciwe, że niezależnie czy to jest dom 200-metrowy, czy 50-metrowe mieszkanie w bloku, widzę na ścianie jeden, ten sam wzór tapety, którym posługuje się dany projektant.

Masz swoją definicję piękna?

Tak, zdecydowanie. Po tylu latach pracy związanej z kreowaniem wizerunku, poprawianiem urody wiem, że piękno to zgoda i pełna akceptacja samego siebie. Dla mnie jest to najbardziej trafne zdefiniowanie tego zagadnienia. Spotkałem przez lata wiele osobowości. Te najbardziej silne, które zapadły mi w pamięć, to właśnie osoby żyjące w zgodzie z samymi sobą. To nie była kreacja, chowanie się za szybą, czy wypychanie maski, tylko stuprocentowo autentyczne postaci. Nie genialny makijaż, najmodniejsza fryzura, ostatnie kolekcje haute couture noszone na sobie, tylko pokazanie własnego ja i wiara we własne przekonania.

Czy ty czujesz, że jesteś sobą?

Tak. To chyba przychodzi z wiekiem (śmiech). Zaczynamy kochać nasze niedoskonałości, akceptujemy je, bo widzimy, że wokół nas też wszyscy nie są perfekcyjni.

Jakie masz plany na najbliższą przyszłość?

Wakacje, których nie miałem od pięciu lat. Mam nadzieję, że uda mi się wyrwać gdzieś chociaż na dwa tygodnie. Marzę o słońcu!

Trzymam kciuki za powodzenie planów!  

ZOBACZ KOMENTARZE (0)
StoryEditor
Wywiady
12.11.2026 19:46
dr. Agnieszka Nalewczyńska, Lavu: Konsumentki doceniają brak infantylizmu i eufemizmów typu „okolice intymne”
dr. Agnieszka Nalewczyńska, założycielka Lavu.archiwum prywatne dr. Nalewczyńskiej

Czy o zdrowiu intymnym można mówić do konsumentek wprost, skoro słowa „pochwa” i „srom” wciąż wywołują dyskomfort, a edukacyjne treści potrafią naruszyć standardy społeczności? Rozmawiamy z założycielką marki Lavu, dr. Agnieszką Nalewczyńską o granicy między pielęgnacją a tabu, kobiecej autonomii i bezpieczeństwie — oraz o tym, co musi się zmienić, by troska o własne ciało nie wymagała eufemizmów nawet w copy reklamowym.

Od dawna stawiam tezę, że sexual wellness łatwiej wprowadzić do mainstreamu, kiedy opowiada się o nim językiem zdrowia, pielęgnacji i self-care. Lavu rozwija właśnie kategorię pielęgnacji intymnej, czyli obszar pozornie łatwiejszy do zaakceptowania niż lubrykanty czy inną drogerię erotyczną. Czy w praktyce rzeczywiście jest łatwiej? Czy słowo „pochwa” albo „srom” na opakowaniu czy w komunikacji nadal potrafi wywołać większy dyskomfort niż samo używanie produktu?

Tak, w praktyce różnica jest ogromna. Kategoria intimate care opiera się na fundamencie profilaktyki, farmacji i dermokosmetyków, co drastycznie obniża próg wejścia dla tradycyjnych aptek i drogerii.

Słowa „srom” czy „pochwa” nadal mają ogromną moc wywoływania dyskomfortu. Przez dekady były zawłaszczone przez pornografię albo medykalizację o charakterze stygmatyzującym. Kiedy drukujemy je na opakowaniu, nie są tylko nazwami anatomicznymi – stają się manifestem normalizacji. Reakcje pokazują, że konsumentki wciąż potrzebują chwili oswojenia, ale doceniają brak infantylizmu i eufemizmów typu „okolice intymne”.

Nie chodzi przecież o prowokację dla samej prowokacji. Chodzi o to, żeby kobieta, która sięga po produkt, nie musiała najpierw rozszyfrowywać marketingowych zagadek. Jeśli mówimy o konkretnej części ciała, nazwijmy ją wprost. Tak samo swobodnie mówimy o skórze, włosach czy dziąsłach. W przypadku anatomii intymnej wciąż uruchamia się jednak niepotrzebny filtr wstydu.

Kobiece ciało może być obecne w marketingu niemal bez ograniczeń, jeśli komunikat dotyczy atrakcyjności dla innych, natomiast znacznie trudniej mówić o jego własnych potrzebach i przyjemności. Czy łatwiej powiedzieć „dbaj o higienę” niż „poznaj swoją pochwę, zadbaj o jej komfort i czerp z seksu przyjemność”?

Zdecydowanie tak. Język tradycyjnego marketingu kobiecego opiera się na paradygmacie „bycia dla kogoś” – gładka, pachnąca, gotowa. Przejście na narrację „dla siebie” i „dla własnego komfortu” bywa trudniejsze, bo narusza wieloletnie tabu.

Mówienie o higienie jest bezpieczne, bo wpisuje się w patriarchalny nakaz czystości. Mówienie o przyjemności, autonomii i komforcie narusza strefę sprawczości kobiety. W Lavu wierzymy, że higiena i  pielęgnacja intymna musi łączyć oba te wymiary – nie ma zdrowia bez komfortu, a komfort to także satysfakcja z życia seksualnego i brak bólu.

image

Tomasz Leśniak, Medica Group: Proces normalizacji sexual wellness jeszcze się nie zakończył.

Przez lata kobiety słyszały przede wszystkim, jak powinny wyglądać i jak mają pachnieć. Znacznie rzadziej pytano je o to, jak naprawdę się czują. A przecież pielęgnacja nie powinna być kolejnym obowiązkiem wykonywanym po to, by spełniać czyjeś oczekiwania.

Czy Lavu świadomie unika pewnych słów, obrazów albo skojarzeń, ponieważ wiecie, że mogą być trudniejsze do zaakceptowania przez retailerów, media czy platformy reklamowe? Innymi słowy: gdzie kończy się język edukacji i zdrowia intymnego, a zaczyna autocenzura wynikająca z tego, że nadal nie jesteśmy przyzwyczajeni do mówienia o kobiecej anatomii wprost?

Autocenzura jest codziennością każdej marki w tej branży. Wynika ona bezpośrednio z polityk reklamowych gigantów technologicznych (Meta, Google), którzy algorytmicznie banują edukacyjne treści o anatomii, myląc je z kontentem o charakterze seksualnym.

Granica przebiega tam, gdzie kończy się fizjologia, a zaczyna erotyka. Często musimy lawirować między tym, co naukowo słuszne, a tym, co zostanie przepuszczone przez filtry reklamowe. Edukacja kończy się tam, gdzie algorytm blokuje post za użycie słowa „srom”, zmuszając do szukania synonimów. Najbardziej absurdalne jest to, że musimy tłumaczyć systemom reklamowym różnicę między edukacją a seksualizacją. Treść, która w gabinecie lekarskim byłaby zupełnie naturalna, w mediach społecznościowych nagle staje się problematyczna. To wymusza kompromisy językowe, których w idealnym świecie w ogóle nie powinno być.

Neutralizowanie produktów sexual wellness tworzy swoistą pętlę: skoro produkt jest niewidoczny i komunikacyjnie „ugrzeczniony”, konsumentka rzadziej ma okazję zobaczyć, że inne kobiety kupują go zupełnie normalnie. Czy w przypadku pielęgnacji intymnej widzi Pani podobne ryzyko? Czy nadmierna dyskrecja nie sprawia, że nadal utrzymujemy przekonanie, że o tych produktach należy mówić półgłosem?

Nadmierna dyskrecja to największa pułapka tej kategorii. Jeśli kupujemy produkty do higieny intymnej tak ukradkiem, jakbyśmy robiły coś zakazanego, utrwalamy przekonanie, że ciało i jego potrzeby są źródłem wstydu.

Normalizacja wymaga widoczności w przestrzeni publicznej. Dopóki te produkty będą chowane na najniższych półkach i pakowane w trzy warstwy nieprzezroczystego papieru, dopóty konsumentki będą czuły, że dotykają tematu tabu. Nie oczekuję, że każda kobieta będzie opowiadać publicznie o swoich potrzebach. Dyskrecja powinna być wyborem, a nie obowiązkiem narzuconym przez wstyd. To zasadnicza różnica.

Chciałabym zapytać o bardzo konkretny element oferty Lavu — naklejki na szklanki, mające na celu utrudnienie wrzucenia do niej jakiejś odurzającej substancji. Muszę przyznać, że kiedy pierwszy raz je zobaczyłam, to odrobinę mną to wstrząsnęło, że taki produkt znajduje się pomiędzy pianką a żelem, ale potem doszłam do wniosku, że jest to w jakiś dystopijny sposób bardzo konsekwentne: ochrona mojego zdrowia intymnego to niestety również ochrona przed byciem ofiarą przestępstwa. Skąd wziął się ten pomysł i jak reagują na niego kobiety?

To jeden z najważniejszych i najbardziej poruszających produktów w naszej ofercie. Skąd pomysł? Z brutalnej rzeczywistości. Ochrona zdrowia intymnego i ciała nie kończy się na doborze odpowiedniego pH pianki i żelu – zaczyna się od podstawowego bezpieczeństwa w przestrzeni społecznej i klubowej.

Reakcje są dwubiegunowe – od szoku, przez smutek, że żyjemy w świecie, gdzie taki produkt jest potrzebny, po ogromną wdzięczność. Kobiety piszą nam, że obecność tych naklejek obok klasycznej oferty daje im poczucie, że marka realnie patrzy na ich bezpieczeństwo, a nie tylko sprzedaje estetykę. Dla mnie ten produkt jest również przypomnieniem, że o bezpieczeństwie kobiet nie można rozmawiać wyłącznie w kategoriach indywidualnej ostrożności.

image

Rynek sexual wellness w Polsce w fazie przyspieszenia, start upy — strzyżcie uszami

Odpowiedzialność za przemoc zawsze leży po stronie sprawcy. Naklejka nie rozwiąże problemu przemocy i nie daje stuprocentowej ochrony, ale może być jednym z dodatkowych narzędzi ostrożności. Nie chcemy budować komunikacji na strachu.

Czy spotkała się Pani z sytuacją, w której retailer, partner biznesowy albo platforma reklamowa uznali komunikację dotyczącą pielęgnacji intymnej za zbyt bezpośrednią? Jeśli tak, czego konkretnie dotyczył problem — nazwy części ciała, kontekstu zdrowia ginekologicznego, grafiki, obietnicy produktu? To pozwoliłoby pokazać, gdzie w 2026 roku faktycznie przebiega granica tego, co mainstream może powiedzieć o zdrowiu intymnym.

Odrzucenia ze strony platform reklamowych to nasza stała codzienność. Najczęściej blokowane są kreacje poruszające tematykę profilaktyki infekcji, mikrobiomu czy bolesnych stosunków (dyspareunia), ponieważ algorytmy klasyfikują je jako treści erotyczne lub naruszające standardy społeczności.

Paradoks polega na tym, że reklama bielizny ociekająca seksualnością przechodzi bez problemu, podczas gdy medyczno-edukacyjna grafika pokazująca anatomię sromu w kontekście zdrowotnym bywa natychmiast usuwana. W efekcie marka musi poświęcać czas nie tylko na przygotowanie merytorycznej komunikacji, lecz także na przewidywanie reakcji systemu reklamowego. To odwrócenie priorytetów.

Czy Pani zdaniem jesteśmy rzeczywiście świadkami normalizacji sexual wellness, czy raczej jego „przepakowania” w bezpieczniejszy język pielęgnacji? Innymi słowy: czy niebawem będziemy mogły powiedzieć „dbam o swoją pochwę” równie swobodnie, jak dziś mówimy „dbam o skórę twarzy”, czy nadal będziemy potrzebowali eufemizmów, humoru i obchodzenia tematu opłotkami?

Jesteśmy w fazie przejściowej – to raczej „przepakowanie” w bezpieczniejszy język, które stanowi niezbędny krok pośredni. Zanim społeczeństwo zacznie swobodnie rozmawiać o przyjemności i anatomii, musi oswoić się z bezpiecznym paradygmatem self-care.

Wierzę, że za pięć lat będziemy mówić „dbam o swoją pochwę” z taką samą swobodą, z jaką dziś mówimy o pielęgnacji cery czy skóry głowy. Eufemizmy powoli się zużywają; młodsze pokolenia oczekują pełnej transparentności i chirurgicznej precyzji w nazywaniu rzeczy po imieniu. Nie sądzę jednak, żeby sama zmiana opakowań i słownictwa wystarczyła.

image

Marketing produktów sexual wellness w kanałach tradycyjnych [ROCZNIK WK 2025/26]

Prawdziwa normalizacja zacznie się wtedy, kiedy za komunikacją pójdzie wiedza, dostępność produktów i swoboda zadawania pytań. Kiedy kobieta nie będzie musiała zastanawiać się, czy wypada powiedzieć lekarzowi, partnerowi albo sprzedawcy, czego potrzebuje.

Jakie plany ma marka Lavu na najbliższy rok? Poszerzanie oferty, wejścia do nowych sieci, czy coś w ogóle innego? Jak Pani widzi polski rynek pielęgnacji intymnej w kontekście szans rozwojowych?

Najbliższy rok to dla Lavu intensywny rozwój portfolio produktowego w kierunku zaawansowanej linii dermokosmetyków, nie tylko intymnych. W planach mamy maść na sutki dla kobiet w połogu oraz balsam na rozstępy. Naszym celem jest  mocniejsza ekspansja w Polsce i Europie.

Nie chcemy tworzyć produktów, które odpowiadają na sztucznie wykreowane problemy. Chcemy wychodzić naprzeciw realnym potrzebom kobiet, również tym, o których wciąż mówi się zbyt rzadko. Dlatego w naszej ofercie pojawią się m.in. krem do pielęgnacji brodawek sutkowych dla kobiet w połogu i nie tylko oraz balsam na rozstępy. Bo troska o kobiece ciało nie kończy się na higienie intymnej – obejmuje każdy etap życia i wszystkie zmiany, przez które to ciało przechodzi.

Polski rynek ma ogromny potencjał, bo konsumentki są coraz bardziej świadome, oczytane i zmęczone agresywnym marketingiem drogeryjnym opartym na sztucznych zapachach i agresywnej chemii. Szansą na rozwój jest edukacja – im szybciej przestaniemy traktować higienę intymną jako temat tabu, tym szybciej rynek zaoferuje produkty najwyższej jakości, szyte na miarę realnych potrzeb ciała. Chcemy rozwijać markę w sposób konsekwentny, bez odchodzenia od tego, co było jej punktem wyjścia: realnych potrzeb kobiet na różnych etapach życia. Rozszerzanie portfolio nie oznacza dla nas przypadkowego dokładania kolejnych kosmetyków. Każdy produkt powinien mieć swoje uzasadnienie i odpowiadać na konkretny problem pielęgnacyjny.

ZOBACZ KOMENTARZE (0)
StoryEditor
Wywiady
29.10.2026 09:30
Kristina Smidstrup, Søstrene Grene: Sieć nie będzie w Polsce konkurować z drogeriami ... bezpośrednio
Kristina Smidstrup, Chief Product Officer w Søstrene Grenearchiwum prywatne

Jaką rolę odgrywają kosmetyki w świecie Søstrene Grene, kojarzonym z nordyckim wzornictwem, przystępnymi cenami i przyjemnością odkrywania? O tym Wiadomościom Kosmetycznym opowiada Kristina Smidstrup, Chief Product Officer, mówiąc o doborze produktów, standardach jakości i bezpieczeństwa oraz o tym, jak dostosowują ofertę do preferencji klientów na różnych rynkach.

Jak decydujecie, które kategorie i produkty kosmetyczne powinny znaleźć się w sklepach Søstrene Grene? Jakie są najważniejsze kryteria wyboru produktów do oferty?

W Søstrene Grene każda kategoria musi pasować do szerszego świata Anny i Clary [fikcyjne siostry, bohaterki komunikacji marketingowej sieci, zostały zainspirowane charakterami ciotek matki Mikkela Grene‘a. — przyp. red.]. Produkty kosmetyczne oceniamy według tych samych kryteriów co pozostałe elementy naszej oferty: estetyki, trafności, jakości, przystępnej ceny oraz tego, czy mogą inspirować naszych klientów.

Uważnie śledzimy trendy konsumenckie, ale same trendy nie wystarczą. Produkty muszą naturalnie wpisywać się w nasz świat estetycznego nordyckiego wzornictwa, kreatywności, dbania o siebie i codziennych chwil przyjemności. Estetyczne nordyckie wzornictwo oznacza dla nas styl zakorzeniony w duńskiej tradycji projektowej, wyróżniający się przemyślaną prostotą, funkcjonalnością i naturalnymi materiałami. Łączymy te nordyckie podstawy z kolorami, wzorami, rzemiosłem oraz inspiracjami z trendów i kultur z całego świata, tworząc charakterystyczną estetykę Søstrene Grene.

Szukamy produktów, które łączą atrakcyjność dla klientów z doskonałym stosunkiem jakości do ceny, a zarazem wspierają zmysłowe i inspirujące doświadczenie zakupowe, z którego znane jest Søstrene Grene. Ważne jest dla nas również to, czy produkt może dać poczucie odkrycia czegoś nieoczekiwanego i przyjemnego — to fundamentalny element naszej koncepcji.

Które kryteria są najważniejsze, kiedy wybieracie i weryfikujecie producentów swoich produktów kosmetycznych?

Jakość, bezpieczeństwo i zgodność z przepisami to bezwzględne wymagania wobec wszystkich sprzedawanych przez nas produktów, w tym kosmetyków. Wszystkie nasze kosmetyki są produkowane w Europie, głównie w Danii, a także w Polsce. Podlegają rygorystycznym unijnym przepisom dotyczącym kosmetyków, w tym wymogom w zakresie bezpieczeństwa produktów, badań i oznakowania.

image

Zobacz strefę beauty w Søstrene Grene; duńska sieć już w Polsce! [GALERIA]

W ścisłej współpracy z dostawcami mamy pełny dostęp do wymaganej dokumentacji. Ponadto nasze kosmetyki posiadają co najmniej jeden certyfikat lub oznaczenie, takie jak Nordic Swan Ecolabel, Asthma Allergy Nordic czy Vegan Trademark. Programy te określają surowe wymagania dotyczące między innymi ochrony zdrowia ludzi i środowiska.

Oprócz przestrzegania krajowych i międzynarodowych przepisów dostawcy muszą być w stanie zapewnić wolumeny potrzebne do zaopatrywania wszystkich naszych 428 sklepów i sklepów internetowych na 20 rynkach. Zdolność do zaspokojenia takiego popytu jest więc również jednym z kluczowych wymagań stawianych naszym partnerom.

Specyficzna, nordycka estetyka hygge, przystępne ceny i szczególne wymagania i oczekiwania konsumentów produktów wydają się trudne do pogodzenia...

Uważamy, że klienci nie powinni wybierać między pięknym wzornictwem, dobrą jakością a przystępną ceną. Koncentrujemy się na produktach, które oferują wartość dzięki przemyślanemu wzornictwu, użytecznym funkcjom i starannie dobranemu asortymentowi. Zamiast konkurować rozbudowaną ofertą, proponujemy wyselekcjonowany wybór odzwierciedlający nasze skandynawskie dziedzictwo projektowe i estetyczny świat marki.

Kosmetyki coraz częściej stają się częścią szerszego doświadczenia związanego ze stylem życia i domem, które są trzonem oferty produktowej sieci. Jak segment kosmetyczny wpisuje się w świat i misję marki?

Kosmetyki naturalnie wpisują się w naszą ambicję tworzenia małych chwil radości i inspiracji w codziennym życiu. Dla wielu współczesnych konsumentów kosmetyki nie dotyczą już wyłącznie wyglądu. Coraz mocniej wiążą się z dobrostanem, dbaniem o siebie, uważnością i osobistymi rytuałami. Tematy te są bliskie szerszemu światu Søstrene Grene, który skupia się na kreatywności, estetyce i odnajdywaniu radości w codziennych chwilach.

Dlatego postrzegamy kosmetyki jako rozszerzenie naszej oferty związanej ze stylem życia, obok takich kategorii jak dekoracje do domu, artykuły hobbystyczne, akcesoria wellness i kolekcje sezonowe. Nie chcemy ujawniać procentowego podziału naszej oferty na kategorie, ale kosmetyki są jedną z 15 kategorii tworzących całość świata Søstrene Grene.

Zatem jaką rolę, Twoim zdaniem, kosmetyki powinny odgrywać w doświadczeniu zakupowym w Søstrene Grene: uzupełnienia oferty związanej ze stylem życia, kategorii z własnymi ambicjami wzrostu, czy jedną i drugą?

Kosmetyki współtworzą holistyczny świat związany ze stylem życia, którego klienci mogą doświadczyć podczas wizyty w naszych sklepach. Jednocześnie widzimy atrakcyjne możliwości rozwoju, wynikające z rosnącego zainteresowania konsumentów dobrostanem, dbaniem o siebie i drobnymi codziennymi przyjemnościami.

image

Nowy gracz na polskim rynku drogeryjnym? Duński Normal może rzucić wyzwanie gigantom.

Patrząc w przyszłość, śledzimy trendy kosmetyczne, które naturalnie pasują do naszego świata i do tego, co chcemy oferować klientom. Zastanawiamy się, jak trafne produkty kosmetyczne mogą uzupełniać naszą ofertę. Skupiamy się na ich znaczeniu dla klientów i na starannym doborze, zamiast podążać za każdym trendem.

Søstrene Grene działa na coraz większej liczbie europejskich rynków. Czym różni się rola i wyniki kategorii kosmetycznej w poszczególnych krajach oraz w jakim stopniu lokalne preferencje konsumentów wpływają na asortyment?

Zainteresowanie kosmetykami i dbaniem o siebie jest duże na wszystkich rynkach, ale preferencje konsumentów naturalnie się różnią. Zazwyczaj utrzymujemy wspólny podstawowy asortyment we wszystkich krajach, aby zapewnić spójne doświadczenie marki i usprawnić proces zaopatrzenia. Jednocześnie stale monitorujemy lokalne trendy, opinie klientów i wyniki sprzedaży, a tam, gdzie jest to uzasadnione, wprowadzamy zmiany. Przykładowo, sprzedaż mydła bezzapachowego różni się między rynkami: we Francji stanowi ono 27% całkowitej sprzedaży mydła, a w Wielkiej Brytanii — 17%.

Na niektórych rynkach większym zainteresowaniem cieszą się produkty związane z dobrostanem, a na innych lepiej sprawdzają się artykuły na prezenty, akcesoria lub produkty inspirowane trendami. Zrozumienie tych różnic jest ważne, ale zawsze równoważymy lokalne potrzeby z zachowaniem wyrazistej i rozpoznawalnej tożsamości Søstrene Grene.

Czy w takim razie postrzegacie markę jako bezpośrednią konkurencję dla drogerii, sklepów kosmetycznych i perfumerii, czy jako odmienny sposób odkrywania i kupowania produktów kosmetycznych?

Uważamy, że oferujemy inne doświadczenie zakupowe, zamiast bezpośrednio konkurować ze specjalistycznymi sklepami kosmetycznymi. Klienci odwiedzają drogerie i perfumerie przede wszystkim wtedy, gdy szukają konkretnego produktu lub rozwiązania. W Søstrene Grene produkty kosmetyczne odkrywa się podczas szerszej, inspirującej podróży przez sklep.

Ta kategoria korzysta z atmosfery poszukiwania skarbów, która charakteryzuje również pozostałą część naszej oferty. Klienci mogą przyjść po dekoracje do domu, artykuły hobbystyczne lub prezenty, a przy okazji niespodziewanie odkryć kosmetyk, który przypadnie im do gustu. Nasza rola polega więc w mniejszym stopniu na byciu miejscem, do którego przychodzi się wyłącznie po kosmetyki, a bardziej na włączaniu ich w starannie dobrany świat związany ze stylem życia, w którym łączą się inspiracja, odkrywanie i przystępne ceny.

ZOBACZ KOMENTARZE (0)
16. listopad 2026 23:14