Polska wśród krajów, które najmniej ucierpiały podczas kryzysu COVID-19

Raport kreśli scenariusz umiarkowanego, lecz stabilnego wzrostu do roku 2035. IndexBox prognozuje zwiększenie wolumenu konsumpcji do 13 mln ton przy średniorocznym tempie wzrostu (CAGR) na poziomie +1,2 proc. Jednocześnie w ujęciu wartościowym oczekiwany jest wyraźnie szybszy CAGR wynoszący +3,7 proc., co ma doprowadzić do osiągnięcia 27,2 mld dolarów nominalnych cen hurtowych. Rozbieżność między dynamiką wolumenu i wartości wskazuje na rosnące znaczenie czynników cenowych, innowacji produktowych oraz segmentów premium.

Po stronie podażowej europejska produkcja detergentów w 2024 roku również wyniosła około 12 mln ton, a jej wartość oceniono na 17,6 mld dolarów. Największymi producentami były Hiszpania, Włochy oraz Niemcy, które razem tworzą trzon przemysłowy branży. Tak duża skala wytwarzania wewnątrz regionu powoduje, że Europa pozostaje w znacznym stopniu samowystarczalna, choć poszczególne kraje pełnią wyspecjalizowane funkcje w łańcuchu dostaw.

Unilever po transformacji: dyscyplina operacyjna, premiumizacja i wzrost wolumenów

Najważniejszymi rynkami konsumenckimi okazały się Niemcy z wynikiem 1,7 mln ton, Francja z 1,6 mln ton oraz Hiszpania z 1,5 mln ton. Te trzy państwa odpowiadały łącznie za 42 proc. całego europejskiego zużycia w ujęciu wolumenowym. Za nimi plasowały się m.in. Włochy, Wielka Brytania, Czechy, Polska, Rumunia, Portugalia i Grecja, które razem generowały dalsze 38 proc. popytu. Oznacza to, że łącznie dziewięć krajów tworzy aż 80 proc. rynku.

Na szczególną uwagę zasługuje pozycja Czech, które według IndexBox odnotowały najwyższą konsumpcję per capita – 64 kg na mieszkańca. Kraj ten wykazał również jedne z najsilniejszych w Europie wskaźników wzrostu zarówno w wolumenie, jak i wartości. Wysokie zużycie jednostkowe może być efektem struktury gospodarstw domowych, lokalnych preferencji technologicznych oraz znaczącej obecności przemysłu chemii gospodarczej.

P&G sygnalizuje głęboki spadek sprzedaży kategorii w USA przed okresem świątecznym

Handel wewnątrzeuropejski pozostaje fundamentalnym elementem funkcjonowania sektora. W 2024 roku import detergentów w Europie osiągnął 8,4 mln ton o wartości 16,9 mld dolarów, natomiast eksport wyniósł 8,9 mln ton i 18,4 mld dolarów. Największymi centrami reeksportu i dystrybucji były Belgia, Polska oraz Niemcy, co potwierdza rolę tych państw jako hubów logistyczno-handlowych obsługujących przepływy między rynkami.

Ceny transakcyjne w handlu regionalnym wykazują tendencję do konwergencji. Średnie stawki importowe i eksportowe kształtowały się w 2024 roku w przedziale około 2000–2100 dolarów za tonę, a więc na zbliżonym poziomie w obu kierunkach wymiany. Tak niewielkie różnice cenowe świadczą o dużej konkurencyjności rynku, zintegrowanej bazie dostawców oraz ujednolicających się standardach produktowych i kosztach wytwarzania.

IndexBox przewiduje, że w kolejnej dekadzie Europa wejdzie w fazę lekko wznoszącego się trendu konsumpcyjnego, napędzanego stabilnym popytem gospodarstw domowych i sektora instytucjonalnego. Choć wolumenowy wzrost +1,2 proc. rocznie należy uznać za skromny, to prognoza wartościowa na poziomie +3,7 proc. rocznie sugeruje powiększanie rynku dzięki wyższej produktywności i cenom. Dane te pokazują, że branża detergentów pozostanie do 2035 roku rynkiem dojrzałym, ale wciąż generującym wielomiliardowe obroty i intensywne przepływy handlowe między krajami.

Wg danych Beauty Matters, wzrost zainteresowania tym formatem jest napędzany przez kilka równoległych zjawisk. Konsumenci deklarują zmęczenie skomplikowanymi „stackami” suplementów i wieloetapowymi schematami przyjmowania. Jednocześnie rośnie akceptacja dla „widocznego wellness”, czyli noszenia produktów zdrowotnych na ciele – od plastrów na wypryski po plastry hormonalne. Dodatkowym czynnikiem jest coraz większa świadomość bio­dostępności: konsumenci zadają pytanie nie tylko „co biorę”, ale też „czy to się wchłania”. To przesuwa konkurencję z poziomu samych składników aktywnych na poziom technologii ich dostarczania.

Mimo dynamicznego wzrostu, kategoria jest silnie ograniczona od strony naukowej. Skóra pełni funkcję bariery ochronnej, a możliwość przenikania substancji do krwiobiegu jest ściśle zależna od wielkości i właściwości cząsteczki. W praktyce oznacza to, że tylko wybrane składniki mogą być skutecznie dostarczane transdermalnie. Branża często odwołuje się do tzw. zasady 500 daltonów – substancje o masie cząsteczkowej powyżej tego progu mają bardzo ograniczoną zdolność przenikania przez warstwę rogową skóry. To znacząco zawęża „koszyk” składników, które mogą być wiarygodnie oferowane w formie plastrów.

Z perspektywy biznesowej kluczowe znaczenie ma problem niskiej systematyczności stosowania suplementów. Brak regulacji porównywalnej z rynkiem leków oraz konieczność samodzielnego testowania produktów przez producentów podważają zaufanie konsumentów. Niska adherencja bezpośrednio obniża częstotliwość ponownych zakupów i wartość klienta w czasie. Plastry adresują ten problem, redukując „tarcie” w użytkowaniu i obciążenie poznawcze. Zamiast wielu tabletek dziennie konsument otrzymuje jeden element noszony przez kilka lub kilkanaście godzin, co sprzyja utrzymaniu rutyny i stabilnemu, wolniejszemu uwalnianiu składników.

Długoterminowa konkurencyjność tej kategorii nie będzie jednak zależeć od samego formatu plastra, lecz od jakości technologii i procesu produkcji. Na rynku wyraźnie rysują się dwa segmenty: marki inwestujące w standardy medyczne, zaawansowane systemy matrycowe, wzmacniacze przenikania czy technologie mikronakłuć oraz marki wykorzystujące plastry głównie jako nośnik trendu. Dane rynkowe wskazują, że formaty inne niż tabletki stanowią już 61,8 proc. rynku suplementów, ale tylko część z nich ma solidne podstawy naukowe. W tym kontekście plastry transdermalne nie zastępują klasycznych suplementów, lecz redefiniują sposób interakcji konsumentów z kategorią, przesuwając akcent z ilości i nowości na skuteczność, precyzję i zaufanie.