FDA: 35 proc. tuszów do tatuaży i makijażu permanentnego zainfekowane bakteriami

Haleon, globalny gracz rynku OTC i właściciel marek takich jak Rutinoscorbin, Theraflu, Advil czy Sensodyne, ma nowego dyrektora generalnego na Polskę i Ukrainę. Od 12 stycznia 2026 roku stanowisko to objął Paweł Gurgul, menedżer z ponad 20-letnim doświadczeniem w sektorze FMCG.

Nowy dyrektor odpowiada za strategię rozwoju biznesu w dwóch kluczowych krajach regionu Europy Środkowo-Wschodniej. Polska pozostaje jednym z najważniejszych rynków dla spółki – to tutaj znajduje się główna siedziba Haleon w regionie CEE oraz centrum usług biznesowych firmy.

Paweł Gurgul ma bogate doświadczenie menedżerskie zdobywane m.in. w Maczfit (Grupa Żabka), Grupie Hortex, PepsiCo Polska, Kraft Foods i Mondelēz International. Ostatnio pełnił funkcję prezesa firmy Formika, gdzie odpowiadał za efektywność operacyjną i realizację strategii wzrostu. Jego kompetencje obejmują rozwój zespołów, skalowanie biznesu oraz zarządzanie w konkurencyjnym otoczeniu rynkowym.

Nowa strategia Haleon w Polsce i Ukrainie opiera się na wzmacnianiu odpowiedzialności zespołów, budowie kultury współpracy oraz konsekwentnej realizacji globalnej strategii „Win as One”. Jak podkreśla Paweł Gurgul, kluczowe znaczenie ma tworzenie organizacji opartej na zaufaniu, jasnych celach i realnym wpływie pracowników na wyniki biznesowe.

Technologia i piękny uśmiech idą w parze – przełom w codziennym dbaniu o wrażliwe zęby

Haleon należy do największych firm rynku leków OTC w regionie CEE, zarządzając zarówno silnymi markami międzynarodowymi, jak i lokalnymi liderami kategorii. W Polsce kluczową pozycję w portfolio spółki zajmuje Rutinoscorbin, jedna z najbardziej rozpoznawalnych marek leków bez recepty. Zmiana na stanowisku dyrektora generalnego wpisuje się w długofalową strategię Haleon, której celem jest dalsze umacnianie pozycji rynkowej w Polsce oraz rozwój działalności w całym regionie Europy Środkowo-Wschodniej.

Açaí od setek lat stanowi podstawowy element diety mieszkańców regionu Amazonii, gdzie tradycyjnie spożywane było w formie wytrawnej. Globalną popularność zdobyło na początku XXI wieku, gdy na rynkach Ameryki Północnej i Europy zaczęto promować je jako słodki produkt bogaty w przeciwutleniacze. Wraz z tym wzrostem zainteresowania pojawiło się zaangażowanie międzynarodowych firm spożywczych i kosmetycznych, które zaczęły komercyjnie wykorzystywać zarówno nazwę, jak i składniki aktywne owocu.

Jednym z najbardziej znanych sporów był przypadek z 2003 roku, gdy japońska firma zarejestrowała nazwę „açaí” jako znak towarowy. Brazylia prowadziła działania prawne przez cztery lata, zanim udało się unieważnić to zgłoszenie. Jagody açaí i ich ekstrakty można znaleźć w szerokim spektrum formuł — od produktów do oczyszczania i masek, przez serum anti-aging i kremy, aż po kosmetyki do włosów i olejki pielęgnacyjne. Ich obecność w składzie ma wspierać pielęgnację przeciwutleniającą, nawilżającą i ekspozycyjną skóry oraz włosów. Açaí znalazło się w składzie kosmetyków marki Ziaja, Cantu, OGX czy Eminence.

Choć eksperci podkreślają, że nowa ustawa ma głównie charakter symboliczny i nie wprowadza bezpośrednich mechanizmów handlowych czy patentowych, brazylijskie Ministerstwo Rolnictwa wskazuje na jej znaczenie systemowe. Według danych resortu produkcja açaí stanowi źródło utrzymania dla tysięcy rodzin w regionie Amazonii, a kraj odpowiada za zdecydowaną większość światowych zbiorów tego surowca.

Na poziomie międzynarodowym biopiractwo nie jest zdefiniowane jako odrębne przestępstwo w wiążących traktatach. Konwencja o różnorodności biologicznej (CBD) oraz Protokół z Nagoi nie penalizują biopiractwa wprost, lecz wprowadzają obowiązki dotyczące dostępu do zasobów genetycznych (Access and Benefit-Sharing, ABS) oraz sprawiedliwego podziału korzyści. Naruszenie tych zasad skutkuje odpowiedzialnością dopiero wtedy, gdy państwa członkowskie przeniosą je do prawa krajowego — i zrobiły to w bardzo różnym zakresie.

W praktyce biopiractwo bywa ścigane pośrednio, poprzez inne kategorie naruszeń: nielegalny eksport zasobów biologicznych, naruszenie prawa własności intelektualnej, brak wymaganych zezwoleń administracyjnych, oszustwo lub bezprawne pozyskanie materiału genetycznego. Przykładowo kraje takie jak Brazylia, Indie czy Peru wprowadziły krajowe przepisy penalizujące nieautoryzowany dostęp do zasobów genetycznych oraz brak umów benefit-sharingowych, przewidując kary administracyjne, finansowe, a w niektórych przypadkach także odpowiedzialność karną. W Unii Europejskiej obowiązuje rozporządzenie (UE) nr 511/2014, które nie tworzy przestępstwa biopiractwa, ale nakłada na firmy obowiązek należytej staranności — a ich naruszenie podlega sankcjom określanym w prawie krajowym państw członkowskich.

W efekcie biopiractwo funkcjonuje dziś bardziej jako pojęcie polityczne i etyczne niż jednolita kategoria prawna, choć jego elementy składowe są coraz częściej regulowane i sankcjonowane. Trend legislacyjny jest wyraźny: państwa bogate w bioróżnorodność dążą do tego, by praktyki określane dotąd mianem biopiractwa były wprost penalizowane lub przynajmniej kosztowne ekonomicznie dla podmiotów naruszających zasady dostępu i podziału korzyści.

Uznanie açaí za owoc narodowy ma wzmocnić pozycję Brazylii w międzynarodowych negocjacjach dotyczących ochrony bioróżnorodności i zasad benefit-sharingu. Choć sama ustawa nie blokuje eksportu ani zagranicznych inwestycji, sygnalizuje rosnącą determinację kraju w egzekwowaniu suwerenności nad zasobami Amazonii, które odgrywają coraz większą rolę w globalnych łańcuchach wartości.