Wiele kobiet nie dowiaduje się, że ma ADHD przed trzydziestką lub czterdziestką — niektóre w ogóle się nie dowiadują. Rezultatem jest często niska samoocena i szereg innych współwystępujących problemów ze zdrowiem psychicznym — zwykle depresja i lęk. Powody, dla których kobiety są często diagnozowane w późniejszym życiu, są wieloaspektowe. Jednym z nich jest to, że dziewczynki często nie pasują do profilu stereotypowego dziecka z ADHD z lat 90., które jest źle wychowanym chłopcem odbijającym się od ścian, z nadpobudliwością i nieproporcjonalnie roztrzepanym podejściem do świata.
Zmiana optyki w kwestii ADHD
Teraz wiemy, że ADHD może wpływać na każdego i na każdego inaczej – zwłaszcza na dziewczynki i kobiety. ADHD oznacza zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi i istnieją trzy jego typy: nadpobudliwy, nieuważny i mieszany. Dziewczynki są zwykle w tych dwóch ostatnich kategoriach, podczas gdy chłopcy częściej wykazują nadpobudliwość zewnętrzną, co powoduje, że są zauważani przez nauczycieli i rodziców. Oznacza to, że dziewczęta często wymykają się spod radaru pedagogów w szkole, więc otrzymują negatywną informację zwrotną, a nie pomoc.
„Nieuważne ADHD nadal jest nadpobudliwością, ale jest bardziej nadpobudliwością umysłową niż fizyczną” – wyjaśnia terapeutka i trenerka ADHD Ellen Hartley. „Dziewczyny z typem nieuważnym są zazwyczaj kreatywnymi marzycielkami z podwyższonymi stanami emocjonalnymi i problemami z koncentracją, a jednocześnie często osiągają wysokie wyniki”. Zdolność do hiperfocusu (nad-skupienia) to dla wielu kobiet jedna z zalet ADHD. Oznacza to, że pomimo tego, że chociaż osoby z ADHD często cierpią z powodu nadmiernej stymulacji, to jeśli nadejdzie odpowiedni czas i robią coś, co kochają, mogą godzinami wyciszyć wszystko i skoncentrować się z laserową precyzją.
Manikiurzystki i stylistki paznokci z ADHD
Tymczasem nadpobudliwość umysłowa oraz potrzeba stymulacji i podejmowania ryzyka w celu zażegnania nudy mogą sprawić, że osoby z ADHD będą bardzo ambitne, mimo że przeczą temu problemy z motywacją. „Moja niezdolność do bycia usatysfakcjonowana oznacza, że nieustannie staram się działać lepiej” – mówi Danielle York, techniczka-manikiurzystka. „Jeśli nie jestem trochę zestresowana, to jestem pusta, więc ciągle uczę się nowych technik. W tym roku zaczęłam startować w zawodach. To świetny sposób, aby rzucić sobie wyzwanie i „zrelaksować się”.
Praca ze stylizacją paznokci ma także wartościowy dla osób z ADHD walor; zapewnia stymulację sensoryczną. Brak odpowiedniej ilości bodźców docierających do osoby z ADHD powoduje zachowania autostymulujące, często nazywane „stimmingiem”; jest to powtarzanie określonych ruchów lub dźwięków, aby się uspokoić lub pozostać zaangażowanym w sytuację. Takimi zachowaniami może być klikanie długopisem, cmokanie, strzelanie palcami czy knykciami, kiwanie nogą albo ruchy całego ciała — i dzieje się to również w przypadku osób neurotypowych, ale w zdecydowanie mniejszej skali.
Wykonanie manicure przewiduje wiele drobnych, precyzyjnych czynności, które są bardzo stymulujące, i pomagają osobie (zwłaszcza kobiecie) z ADHD się skupić; malowanie, przecieranie topu, dezynfekcja, wycinanie skórek, ozdabianie, aplikacja kolorowego brokatu, folii czy bulionu itd. Co więcej, każda klientka przychodzi po inny manicure, co oznacza, że stylistka nie wykonuje cały czas tego samego zestawu czynności — co osoby z ADHD szybko nuży i obniża koncentrację. Zmiana koloru czy kształtu paznokcia stanowi mile widzianą zmianę stymulującego mózg bodźca. Warto zatem rozważyć nie tylko zatrudnienie osób z ADHD, ale i zmianę własnej optyki na to, ile przewagi mogą mieć nad osobami neurotypowymi.
Czytaj także: Jakiego lakieru do paznokci używa angielska królowa?
