StoryEditor
Opakowania
09.11.2020 00:00

Henkel zobowiązuje się do walki z plastikiem

Firma Henkel, wraz z 28 innymi światowymi korporacjami, wystosowała apel wzywający rządy do negocjacji i porozumienia w sprawie traktatu ONZ przeciwko plastikowym odpadom. 

Wystosowany przez biznes apel do działania, ogłoszony przed 5. sesją Zgromadzenia Środowiskowego Narodów Zjednoczonych, jest efektem nowego raportu autorstwa WWF, Fundacji Ellen MacArthur i Boston Consulting Group. Wyraźnie z niego wynika, że jest konieczność zawiązania takiego międzynarodowego porozumienia do walki z plastikowymi odpadami.

Co roku do środowiska trafia 11 milionów ton odpadów plastikowych, zanieczyszczając oceany i inne ważne ekosystemy. Obecnie podejmowane działania wydają się nieskuteczne w rozwiązywaniu tego problemu w skali globalnej. Dlatego Henkel zdecydował się połączyć siły z innymi dużymi firmami na rzecz walki z zanieczyszczaniem środowiska odpadami plastikowymi.

Firmy apelują o przyjęcie traktatu Organizacji Narodów Zjednoczonych, który ujednolici standardy regulacyjne, ustanowi wspólne wskaźniki i metodologie działania, upoważni kraje do opracowania własnych celów i planów działania, a także wesprze innowacyjne rozwiązania i rozwój infrastruktury. 

Wspólna odpowiedzialność za plastik

- Zanieczyszczenie środowiska plastikiem to jedno z największych wyzwań współczesnego świata. W Henklu niestrudzenie poszukujemy rozwiązań tego problemu poprzez angażowanie się w inicjatywy promujące gospodarkę obiegu zamkniętego oraz zrównoważone rozwiązania, a także przyczyniające się do ograniczenia ilości odpadów plastikowych – powiedziała Sylvie Nicol, członkini zarządu firmy Henkel odpowiedzialna za obszar zarządzania personelem i zrównoważonym rozwojem.

- Jednak działania podejmowane przez firmy mogą okazać się niewystarczające. Potrzeba konkretnych rozwiązań na poziomie ONZ, by skoordynować działania interesariuszy i wesprzeć ich w walce z plastikowymi odpadami na dużą skalę – dodała.       
 
Zobowiązanie w walce z plastikiem

Henkel intensyfikuje działania na rzecz zrównoważonego rozwoju i gospodarki obiegu zamkniętego, wyznaczając sobie ambitne cele dotyczące opakowań na 2025 r. Do tego czasu nie tylko 100 proc. opakowań Henkla będzie nadawać się do recyklingu lub ponownego użycia, ale także w swoich opakowaniach produktów konsumenckich firma zredukuje o połowę wykorzystanie pierwotnych tworzyw sztucznych, wytwarzanych na bazie surowców kopalnych.

Ponadto koncern będzie podejmował działania społeczne na rzecz ograniczania ilości plastikowych odpadów trafiających do środowiska poprzez wsparcie inicjatyw recyclingu  i zbiórki odpadów oraz poprzez inwestycje w nowe rozwiązania technologiczne, dzięki którym w pełni możliwa stanie się gospodarka obiegu zamkniętego. Przykładem może być długoterminowa współpraca Henkla z przedsiębiorstwem społecznym Plastic Bank, które zbiera i poddaje recyclingowi wyrzucone do środowiska plastikowe opakowania, pomagając jednocześnie ludziom będącym w potrzebie.   


 

ZOBACZ KOMENTARZE (0)
StoryEditor
Opakowania
21.02.2024 12:25
Rozporządzenie opakowaniowe PPWR – obowiązki dla producentów, importerów i dystrybutorów kosmetyków oraz dostawców opakowań
Dr inż. Ewa Starzyk, dyrektor ds. naukowych i legislacyjnych, Polski Związek Przemysłu Kosmetycznegofot. Marcin Kontraktewicz
Rozporządzenie dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych PPWR nałoży na producentów kosmetyków szereg obowiązków dotyczących ekoprojektowania, recyklingu, oznaczania opakowań oraz przechowywania dokumentacji. Jednak nie tylko będą to obowiązki producenta. Również importerów i dystrybutorów kosmetyków – wszystkich, którzy uczestniczą w łańcuchu dostaw. W przekrojowym artykule zagadnienia te omawia dr Ewa Starzyk, dyrektor ds. naukowych i legislacyjnych Polskiego Związku Przemysłu Kosmetycznego.

Jednym z kluczowych elementów Zielonego Ładu jest rewizja obowiązujących przepisów UE dotyczących opakowań i odpadów opakowaniowych. Jesienią 2022 r. Komisja Europejska przedstawiła projekt rozporządzenia dotyczącego opakowań i odpadów opakowaniowych (potocznie zwany: PPWR). Zastąpi ono obecnie obowiązującą dyrektywę o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. Projektowane rozporządzenie PPWR będzie dotyczyło wszystkich opakowań produktów kosmetycznych, niezależnie od rodzaju materiału oraz wszystkich odpadów opakowaniowych, które z nich powstają.

W momencie przygotowywania artykułu projekt rozporządzenia PPWR był w trakcie intensywnych prac Parlamentu Europejskiego i Rady. Zarówno Parlament UE, jak i Rada proponują szereg szczegółowych rozwiązań, które mogą stanowić dodatkowe wyzwania. Dodatkowo wiele wymagań szczegółowych powstanie w kolejnych latach jako akty delegowane i wykonawcze do rozporządzenia PPWR. Dlatego finalny kształt unijnych wymagań dotyczących opakowań poznamy dopiero za kilka lat.

Jakie najważniejsze obowiązki wprowadza PPWR?

Niezależnie jednak od szczegółowych rozwiązań, które wprowadzą dodatkowe akty lub zostaną zaproponowane przez Parlamentu UE i Radę, obecny projekt rozporządzenia PPWR zawiera szereg podstawowych rozwiązań, z którymi branża kosmetyczna musi się zmierzyć i które ukształtują opakowania przyszłości na rynku UE na kolejne dwie dekady.

 

Z perspektywy branży kosmetycznej kluczowymi wymogami, jakie wprowadza projekt rozporządzenia PPWR, są:

  • obowiązek przydatności do recyklingu opakowań według zharmonizowanych kryteriów,
  • obowiązek użycia recyklatów,
  • obowiązek minimalizacji opakowań w oparciu o szczegółowe kryteria i konieczność dokumentacji tego procesu dla każdego opakowania,
  • wprowadzenie obowiązkowego oznakowania opakowań – sposobu sortowania i przydatności do ponownego użycia,
  • ponowne użycie opakowań transportowych i zbiorczych,
  • ograniczenie niektórych formatów opakowań (np. miniaturowe produkty hotelowe),
  • ograniczenia stosowania opakowań z materiałów biodegradowalnych i kompostowalnych.

Kryteria przydatności opakowań do recyklingu i opłaty

PPWR wprowadza wymóg, aby wszystkie opakowania nadawały się do recyklingu. Dwuetapowe podejście wskazuje kolejne kryteria przydatności do recyklingu.

W pierwszym etapie (prawdopodobnie od 1 stycznia 2030 r.) opakowania będą musiały spełniać unijne kryteria projektowania dla recyklingu (tzw. design for recycling). Takie podejście powinno pozwolić na harmonizację wymagań dotyczących projektowania opakowań w całej Unii Europejskiej, niezależnie od zaawansowania krajów członkowskich pod względem zarządzania odpadami.

W drugim etapie (prawdopodobnie 1 stycznia 2035 r. lub później) zostaną zastosowane dodatkowe kryteria przydatności do recyklingu – uwzględniające to, czy opakowania są „poddawane recyklingowi na dużą skalę”. Ma to zagwarantować, że opakowania zaprojektowane jako nadające się do recyklingu, są również wystarczająco i skutecznie zbierane, sortowane i poddawane recyklingowi w praktyce. Przy czym o recyklowalności „na dużą skalę” nie będzie decydowała dostępność technologii wyłącznie w kraju producenta, ale terenie UE. To rozwiązanie ma zapewnić harmonizację rynku i uniknięcie sytuacji, gdzie to samo opakowanie w jednym kraju UE będzie recyklowalne, a w innym nie.

Kryteria projektowania dla recyklingu oraz metodyka oceny, czy opakowania są poddawane recyklingowi na dużą skalę, zostaną określone przez Komisję w aktach delegowanych.

Opakowania będą zaliczane do określonych klas przydatności do recyklingu zgodnie z kryteriami projektowania dla recyklingu. Poniżej określonej klasy przydatności do recyklingu – opakowanie zostanie uznane za nie nadające się do recyklingu. Co istotne – takie opakowania w ogóle nie będą mogły być wprowadzane do obrotu w UE.

Co istotne – wśród kryteriów nie znalazła się prezentacja produktu, która z perspektywy branży, komunikacji i sprzedaży jest często kluczowa. Oznacza to, że prezentacja nie ma znaczenia dla uzasadnienia określonej konstrukcji i projektu opakowania. W zamyśle regulatora ma być minimalnie, a nie koniecznie efektownie.

Opłaty, które mają być wnoszone przez producentów w ramach rozszerzonej odpowiedzialności producenta (ROP), będą ustalane na podstawie klasy przydatności do recyklingu, określonej zgodnie z aktami delegowanymi. Opakowanie bardziej nadające się do recyklingu będzie tańsze. Jednak w przypadku opakowań nie nadających się do recyklingu nie będzie możliwości wniesienia wyższej opłaty ROP. Nie będzie możliwości utrzymania na rynku opakowań, które nie nadają się do recyklingu, ale są istotne z punktu widzenia sprzedaży, np. identyfikują markę lub produkt, poprawiają jego funkcjonalność, czy są preferowane przez konsumentów. Ekomodulacja, czyli zróżnicowanie stawek opłat za opakowania w zależności od stopnia przydatności opakowania do recyklingu, będzie stosowana jedynie dla pozostałych, wyższych klas recyklowalności.

Komisja wyda akty delegowane zarówno dla określenia kryteriów projektowania dla recyklingu, jak i kryteria dla przydatności do recyklingu na dużą skalę.

Obowiązek wykorzystania recyklatów

Projekt PPWR również przewiduje obowiązek wykorzystania materiałów pochodzących z recyklingu (tzw. recyklatów) odzyskanych z poużytkowych odpadów z tworzyw sztucznych.

Nie zostało zdecydowane, czy poziom użycia recyklatów będzie wyznaczany na jednostkę opakowania z tworzyw sztucznych, jak zaproponowała Komisja (a co może się okazać niewykonalne dla niektórych formatów opakowań), czy też na portfolio produktów w firmie lub inną jednostkę. Nie wiadomo również, czy poziomy zaproponowane przez Komisję dla branży kosmetycznej (10% do 2030 r. i 55% do 2040 r.) zostaną utrzymane, czy też podwyższone.

Komisja przyjmie akt wykonawczy, który określi metodologię obliczania i weryfikacji zawartości materiałów pochodzących z recyklingu odzyskanych z poużytkowych odpadów z tworzyw sztucznych oraz formatu powiązanej dokumentacji technicznej. Komisja może też wydać akty delegowane, aby zmieniać minimalny wymagany poziom recyklatów, np. w zależności od dostępności tych materiałów na rynku.

Opakowanie ma być minimalne a nie efektowne

Projekt PPWR przewiduje, że waga i objętość każdego opakowania musi zostać zminimalizowana, bez uszczerbku dla bezpieczeństwa i funkcjonalności opakowania. Zgodność z wymogami minimalizacji musi być udowodniona poprzez dość obszerną dokumentację techniczną.

Projekt opakowania musi być zminimalizowany w taki sposób, aby zapewnił funkcjonalność opakowania pod kątem następujących kryteriów:

  • ochrona produktu,
  • procesy produkcji i napełniania opakowań,
  • logistyka,
  • wymogi dotyczące informacji,
  • higiena i bezpieczeństwo,
  • wymogi prawne,
  • zawartość materiałów pochodzących z recyklingu, możliwość recyklingu i ponownego użycia.

Opakowanie nie może być większe, niż minimalne, które jeszcze zapewnia efektywność w każdym ze wskazanych kryteriów.

Opakowania nie poddane procesowi minimalizacji pod kątem któregokolwiek kryterium oraz opakowania (i ich elementy), których celem jest wizualne zwiększenie objętości produktu, np. podwójne ścianki, fałszywe dno i zbędne warstwy, nie będą mogły być wprowadzane do obrotu.

Kolejnym obowiązkiem jest określenie pustej przestrzeni w opakowaniu w stosunku do pakowanego produktu lub produktów do maksymalnie 40%. Obowiązkowi temu podlegają opakowania grupowe, transportowe lub stosowane w handlu elektronicznym, dostarczane wraz z produktami do dystrybutorów końcowych lub użytkowników końcowych.

Dokumentacja techniczna ma zawierać metodologię oceny stosowaną podczas minimalizacji i opis wymagań projektowych dla produktu, które uniemożliwiają dalszą minimalizację opakowania. Taką ocenę należy przeprowadzić dla każdego kryterium. Dokumentacja ma również zawierać wszelki materiał dowodowy wykorzystany do oceny minimalnej niezbędnej objętości lub masy opakowania.

Kiedy opakowanie może być uznane za opakowanie wielokrotnego użytku?

Projekt rozporządzenia PPWR określa kategorie opakowań, gdzie muszą być wykorzystywane opakowania nadające się do ponownego użycia, a jednocześnie, określa wymogi, kiedy opakowanie może zostać uznane za opakowanie wielokrotnego użytku.

Jednym z nich jest np. przeznaczenie, zaprojektowanie i wprowadzenie do obrotu opakowania w celu ponownego użycia lub ponownego napełnienia ich maksymalną liczbę razy.

Opakowania wielokrotnego użytku muszą również stanowić część systemu ponownego użycia zgodnego, dla którego również ustalono szczegółowe kryteria.

Obowiązkami ponownego użycia objęto następujące rodzaje opakowań transportowych:

  • opakowania transportowe w postaci palet, skrzyń z tworzyw sztucznych, składanych plastikowych pudełek, wiader i beczek do transportu,
  • opakowania transportowe do transportu i dostawy artykułów nieżywnościowych udostępnionych na rynku po raz pierwszy za pośrednictwem handlu elektronicznego,
  • opakowania transportowe w formie owinięć i taśm paletowych do stabilizacji i ochrony produktów umieszczanych na paletach podczas transportu,
  • zgrupowane opakowania w formie pudełek, z wyłączeniem tektury, stosowane poza opakowaniami handlowymi w celu grupowania określonej liczby produktów w celu utworzenia jednostki magazynowej.

Dla każdej kategorii wskazano konkretne cele, w postaci określonych, różnych poziomów ponownego użycia do 2030 oraz 2040 roku.

Ponadto wszystkie opakowania transportowe mają nadawać się do ponownego użycia, jeżeli są używane do transportu produktów między siedzibami danego operatora lub przedsiębiorstw powiązanych i partnerskich w całej UE lub transportu pomiędzy różnymi podmiotami w tym samym kraju UE. Obowiązek ten dotyczy palet, pudeł, z wyłączeniem tektury, tacek, skrzyń z tworzyw sztucznych, pośrednich pojemników zbiorczych, beczek i kanistrów, wszystkich rozmiarów i materiałów, w tym formatów elastycznych.

Zwolnione ze wszystkich powyższych obowiązków ponownego użycia będą tylko mikroprzedsiębiorstwa i podmioty, które w roku kalendarzowym wprowadzają do obrotu nie więcej niż 1000 kg opakowania lub posiadają powierzchnię sprzedaży nie większą niż 100 m2, obejmującą również wszystkie powierzchnie składowania i wysyłki.

Zakazane formaty opakowań

Komisja proponuje zakaz stosowania niektórych formatów opakowań (a przez to również niektórych kategorii produktów), które zostały uznane za zbędne lub nadmierne. W przypadku produktów kosmetycznych jedną grupą, jaką zaproponowała Komisja są miniaturowe produkty hotelowe. Komisja może w przyszłości rozszerzyć katalog zakazanych opakowań.

Oznakowanie opakowań – informacja o składzie materiałowym i zakaz wprowadzania w błąd konsumentów

Projekt PPWR wymaga oznakowania opakowania etykietą z informacją o składzie materiałowym, aby ułatwić sortowanie odpadów opakowaniowych przez konsumentów. Te same etykiety muszą być umieszczane na pojemnikach na odpady.

Komisja przewidziała również możliwość stosowania zharmonizowanego oznakowania z informacją o zawartości materiałów pochodzących z recyklingu w opakowaniach z tworzyw sztucznych, pod warunkiem, że oznakowanie to będzie zgodne z wymogami szczegółowymi aktów delegowanych

Opakowania wielokrotnego użytku będą musiały być opatrzone kodem QR lub informacją w innym formacie, ułatwiającą ponowne wykorzystanie. Komisja, w drodze aktów wykonawczych, ma wskazać zharmonizowane wymogi i formaty oznakowania opakowań i pojemników na odpady.

Z kolei zakazane będzie, zgodnie z projektem PPWR, użycie etykiet, znaków, symboli i napisów, które mogłyby wprowadzić w błąd lub zdezorientować konsumentów lub innych użytkowników końcowych co do zrównoważonych właściwości opakowań lub opcji gospodarowania odpadami opakowaniowymi.

Niestety istnieje ryzyko, że część krajów członkowskich będzie dążyć do wprowadzania lub utrzymania oznakowania krajowego, jeśli proponowane przez Komisję w projekcie PPWR zapisy zostaną utrzymane. Już dziś kilka krajów (Francja, Włochy) wymaga lokalnego oznakowania opakowań. Istnieje także ryzyko, że oznakowanie zawartości recyklatów będzie podlegało obowiązkowej certyfikacji. Końcowe zapisy będą zależne od rozwiązań, które zostaną wypracowane na poziomie Parlamentu i Rady.

Obowiązki dostawców opakowań oraz producentów, dystrybutorów i importerów kosmetyków

Przepisy PPWR określą nie tylko obowiązki dotyczące samych opakowań. Wskażą też obowiązki przedsiębiorców w łańcuchu wartości opakowań – w zależności od pełnionej roli – dostawca, dystrybutor, importer, producent.

Poza zapewnieniem, że opakowania są zgodne z wymogami ekoprojektowania i odpowiednio oznakowane, producenci mają obowiązek:

  • przeprowadzać odpowiednią procedurę oceny zgodności oraz sporządzać deklarację zgodności UE,
  • przechowywać dokumentację przez okres 10 lat po wprowadzeniu opakowania do obrotu.,
  • zapewnić procedurę dla oceny zgodności przy produkcji seryjnej,
  • zapewnić, aby opakowanie było opatrzone nazwą typu, numerem partii lub serii lub inną informacją umożliwiającą jego identyfikację lub, w przypadku gdy wielkość lub charakter opakowania na to nie pozwalają, aby wymagane informacje były podane w dokumencie dołączonym do pakowanego produktu,
  • podać na opakowaniu, w postaci kodu QR lub innym nośniku danych swoją nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub zarejestrowany znak towarowy, a także adres pocztowy oraz, o ile są dostępne, dane kontaktowe dla komunikacji elektronicznej.

Obowiązki producentów dotyczą wszystkich producentów wyrobów gotowych w opakowaniach, a więc również producentów produktów kosmetycznych. Warto zaznaczyć, że niektóre obowiązki, jak zapewnienie numeru partii opakowania będą dla przedsiębiorców branży kosmetycznej trudne w realizacji – o ile zostaną utrzymane w końcowej wersji rozporządzenia.

Odrębne obowiązki zostały sformułowane także dla dostawców opakowań, importerów i dystrybutorów.

Dostawcy opakowań i materiałów opakowaniowych mają obowiązek dostarczyć producentowi wszelkich informacji i udostępnić dokumentację konieczną do wykazania zgodności opakowań i materiałów opakowaniowych z przepisami rozporządzenia.

Z kolei dystrybutorzy produktów w opakowaniach zostali obarczeni szeregiem obowiązków, które też mogą stanowić dla nich wyzwanie. Muszą bowiem zweryfikować czy:

a) producent, który podlega obowiązkom w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta za opakowanie, jest zarejestrowany w rejestrze producentów,

b) opakowanie jest odpowiednio oznakowane.

Ponadto na żądanie nadzoru dystrybutorzy mają obowiązek udzielać wszelkich informacji i udostępniać dokumentację dla wykazania zgodności opakowania z wymaganiami rozporządzenia.

Dystrybutorzy mają obowiązek współpracy z organem krajowym we wszelkich działaniach podejmowanych w celu usunięcia przypadków niezgodności z wymaganiami rozporządzenia.

Czy to wszystkie wymogi, które może zawierać projekt rozporządzenia PPWR?

W procesie prac, ze strony Parlamentu i Rady UE pojawiają się także inne, bardziej restrykcyjne wymagania, jak np.:

  • wyższe wymagane poziomy zawartości recyklatów,
  • ograniczenie pustej przestrzeni w opakowaniach,
  • obowiązkowe poziomy ponownego użycia i refillingu dla opakowań produktów kosmetycznych,
  • określenie maksymalnych wymiarów i wagi opakowań w stosunku do produktu,
  • zakaz stosowania niektórych formatów opakowań, jak kartoniki zewnętrzne.

To kluczowe wymogi projektu rozporządzenia PPWR, jakie mają zastosowanie do opakowań i przedsiębiorców branży kosmetycznej. Wiele szczegółów zostanie opracowane w aktach wykonawczych i delegowanych do rozporządzenia.

 

ZOBACZ KOMENTARZE (0)
StoryEditor
Opakowania
23.01.2024 15:45
Gdzie wyrzucić przeterminowane kosmetyki i opakowania po kosmetykach?
Nareeta Martin via Unsplash
Właściwe segregowanie odpadów nadal nastręcza sporo pytań — nie inaczej jest z kosmetykami. Wiele osób nadal nie wie, gdzie wyrzucić kosmetyki przeterminowane, jak pozbyć się buteleczki po lakierze do paznokci, i czy butelka po szamponie powinna trafić do śmieci „suchych” czy zmieszanych.

Kiedy kosmetyk powinien w ogóle trafić do śmieci? Kosmetyki dostępne na rynku posiadają symbol PAO, który określa okres przydatności po otwarciu opakowania. Często jest to ikona w formie klepsydry lub rysunek wieczka z podniesionym dnem, obok którego widnieje wskazany okres. Ten symbol wskazuje, jak długo kosmetyk pozostanie bezpieczny w użytkowaniu oraz zachowa swoje właściwości.

Niekiedy pod dnem lub na zgrzewie opakowania znajdziemy skrót EXP, który informuje o ostatecznej dacie przydatności produktu. Ten symbol określa termin, w którym produkt nadal jest bezpieczny do użycia, niezależnie od tego, czy opakowanie zostało otwarte, czy nie.

Gdzie wyrzucać kosmetyki niezużyte, czyli opakowania zawierające resztki produktów? Zaleca się nie oddzielać kosmetyku od jego opakowania, ale wyrzucić całość do pojemnika przeznaczonego na odpady zmieszane. Do tego pojemnika powinny trafić także nieużywane lakiery do paznokci, maseczki w płachtach, saszetki po próbkach i maskach, opakowania po tuszach do rzęs z pozostałościami mascary, szminki i cienie do powiek, oraz zużyte płatki do demakijażu.

Pamiętajmy jednak, że w pojemniku na odpady zmieszane powinno się umieszczać tylko to, co nie zostało poprawnie podzielone na odpady segregowane ani nie może być oddane do PSZOK-u lub MPSZOK. W przypadku, gdy mamy do czynienia z różnymi rodzajami materiałów, konieczne jest właściwe ich rozdzielenie, co czasem może wymagać użycia siły. Jeśli chodzi o nasze perfumy, plastikowy korek i metalowy rozpylacz powinny być umieszczone w pojemniku przeznaczonym na metale i tworzywa sztuczne, natomiast szklany flakon należy wyrzucić do kosza na odpady szklane. Jeśli te elementy są trwale połączone i nie można ich rozdzielić, niestety trzeba umieścić je w pojemniku na odpady zmieszane.

Aby uniknąć takiej sytuacji, warto już na etapie zakupów wybierać kosmetyki, które są pakowane w proste, ekologiczne opakowania, zawierające jak najmniejszą ilość różnych materiałów. Najlepszym wyborem są kosmetyki w szklanych opakowaniach, które można efektywnie przetwarzać w procesie recyklingu i wykorzystywać wielokrotnie.

Gdzie wyrzucić plastikowe i metalowe opakowania po kosmetykach? Należy umieścić je w żółtym pojemniku, przeznaczonym do składowania metali i tworzyw sztucznych. Do tego kosza można wyrzucić między innymi plastikowe opakowania po żelach pod prysznic, szamponach i odżywkach, nakrętki od słoiczków, tubki i zakrętki od pasty do zębów, folie ochraniające słoiczki, metalowe puszki po kremach, oraz metalowe lub plastikowe opakowania po pudrze i szmince, a także plastikowe opakowania na antyperspiranty typu roll-on.

Gdzie wyrzucić przeterminowane kosmetyki w opakowaniach ze szkła? Po oddzieleniu na przykład plastikowej lub metalowej nakrętkę od szklanej butelki, należy ją umieścić w zielonym pojemniku na szkło. Do kosza na szkło powinny trafiać takie przedmioty jak szklane słoiczki po kremach, flakony po perfumach, szklane opakowania po antyperspirantach typu roll-on, puste buteleczki po lakierze do paznokci oraz butelki po wodzie po goleniu.

Gdzie wyrzucić papierowe kartoniki po kosmetykach i papierowe opakowania? Papierowe opakowania, na przykład pudełka ochronne dla szklanych słoiczków i butelek, należy umieścić w niebieskim pojemniku. W tym koszu można również wyrzucać wszelkie kartonowe pudełka, zbiorcze opakowania, ulotki oraz ekologiczne opakowania wykonane z tektury.

Staranne przeczytanie instrukcji dotyczących gospodarki odpadami jest istotne, zwłaszcza w przypadku wielu produktów kosmetycznych, które mogą budzić wątpliwości co do właściwego postępowania z nimi po zużyciu. Dlatego warto zapoznać się z zaleceniami producenta odnośnie do recyklingu i postępować zgodnie z ich wskazówkami. W dążeniu do stworzenia społeczeństwa, w którym ekologia jest priorytetem, konieczne jest zachowanie szczególnej uwagi w tej kwestii.

Pamiętajmy jednak, że kosmetyki można kreatywnie recyklingować bez szkody dla środowiska. Na przykład, przeterminowany krem nawilżający do twarzy może być użyty jako pasta do pielęgnacji skórzanych torebek lub butów, a także jako pasta do polerowania lakierowanych mebli.

Czytaj także: Ponad 70 proc. Polaków zastanawia los opakowań wrzuconych do kontenera na odpady

ZOBACZ KOMENTARZE (0)
23. luty 2024 08:38