Beauty Razem: Jest rozporządzenie: 1 miliard zł miesięcznie dla branży beauty

Z danych Krajowego Rejestru Długów wynika, że zaległości salonów fryzjerskich i kosmetycznych wzrosły z 52,8 mln zł do 54,1 mln zł. W rejestrze widnieje 3633 przedsiębiorców z tej branży, wobec 3673 przed rokiem. Jednocześnie liczba niespłaconych zobowiązań zwiększyła się z 21,5 tys. do niemal 22,8 tys., czyli o 6 proc.

Zmiana tych wskaźników pokazuje, że mniej przedsiębiorców figuruje w rejestrze jako dłużnicy, ale zaległości pozostają rozłożone na większą liczbę płatności. Jak komentuje prezes KRD Adam Łącki, sam spadek liczby dłużników nie przesądza o poprawie sytuacji finansowej całej branży. Dla salonu, który regularnie ponosi koszty lokalu, rachunków, materiałów i wynagrodzeń, nawet niewielkie opóźnienia mogą z czasem ograniczyć środki na bieżącą działalność.

Większy udział firm o obniżonej wiarygodności

Sygnały dotyczące dyscypliny płatniczej widać także w ocenach wiarygodności przedsiębiorstw. Według Analizy Wiarygodności Płatniczej KRD w ciągu roku udział firm fryzjerskich i kosmetycznych z najwyższymi ocenami (ABC) zmniejszył się z 94 proc. do 93,1 proc.

Równocześnie zwiększył się udział podmiotów z najniższymi ocenami — z 2,7 proc. do 3,2 proc. Wzrósł też odsetek firm o obniżonej wiarygodności płatniczej, z 3,3 proc. do 3,7 proc. Zdecydowana większość salonów nadal ma najwyższe oceny, ale dane wskazują na stopniowe powiększanie się grupy przedsiębiorstw, których sytuacja płatnicza budzi większe zastrzeżenia.

Stałe koszty prowadzenia salonu trzeba regulować niezależnie od liczby wizyt w danym miesiącu. Opłaty za lokal, energię czy wynagrodzenia nie zmniejszają się automatycznie w okresie słabszego popytu. W takich warunkach spadek przychodów może utrudnić zachowanie płynności i terminowe opłacanie kolejnych zobowiązań.

Jednoosobowe działalności mają 41 mln zł długu

Największą część zaległości branży generują osoby prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą. W KRD figuruje 2976 takich przedsiębiorców, którzy łącznie mają do oddania 41 mln zł. To około 75,8 proc. całego zadłużenia salonów oraz ponad 81 proc. wszystkich dłużników z branży.

Salony beauty muszą uważać na automatyczną zmianę kodów PKD — na czym to polega?

Na spółki prawa handlowego przypada 13,1 mln zł zaległości. W tej grupie jest 657 podmiotów. Średnie zadłużenie przedsiębiorcy prowadzącego jednoosobową działalność wynosi 13,7 tys. zł. W przypadku pozostałych przedsiębiorstw i instytucji jest wyższe i sięga 19,9 tys. zł.

Przewaga jednoosobowych firm wśród dłużników oznacza, że problemy płatnicze dotyczą przede wszystkim najmniejszych podmiotów. Właściciele takich salonów często samodzielnie zajmują się obsługą klientów, zakupami, promocją i finansami. Ekspertka Rzetelnej Firmy Alicja Łacina wskazuje, że przy braku rezerwy finansowej kilka słabszych tygodni, nieprzewidziany wydatek lub zakup sprzętu mogą doprowadzić do opóźnień w bieżących płatnościach.

Wśród najbardziej zadłużonych przedsiębiorców z branży najwyższe zaległości ma firma z Lublina — ponad 1,25 mln zł wobec jednego wierzyciela. Kolejne miejsca zajmują przedsiębiorcy z Sosnowca, z długiem w wysokości 1,11 mln zł, oraz z Krakowa — 1,04 mln zł. W zestawieniu znajdują się również właściciel firmy z Warszawy, który zalega 524,5 tys. zł wobec pięciu wierzycieli, i przedsiębiorca z Gdańska z zadłużeniem 486,6 tys. zł wobec trzech podmiotów. Łączne zaległości dziesięciu największych dłużników wynoszą blisko 7 mln zł.

Mazowsze odpowiada za ponad jedną piątą zaległości

Największą łączną kwotę zadłużenia odnotowano w województwie mazowieckim. 694 dłużników z tego regionu ma do oddania ponad 12 mln zł, co stanowi przeszło jedną piątą zaległości całej branży.

Na drugim miejscu znajduje się Pomorze, gdzie 352 przedsiębiorców zalega z płatnościami na 6,2 mln zł. Podobną kwotę odnotowano na Śląsku: 454 dłużników ma tam nieuregulowane zobowiązania o wartości około 6,2 mln zł. Wysokie sumy dotyczą także Wielkopolski — 5,9 mln zł — oraz Małopolski, gdzie zadłużenie wynosi 4,6 mln zł.

Booksy zwolni około 20 proc. załogi. Firma przyspiesza wdrażanie AI

Najmniejsze łączne zaległości mają salony z województw podlaskiego (349 tys. zł), opolskiego (477 tys. zł) i świętokrzyskiego (808 tys. zł). Ranking według całkowitej wartości długu wygląda jednak inaczej niż zestawienie średniego zadłużenia przypadającego na jednego dłużnika. Pod tym względem najwyższy wynik odnotowano w województwie lubelskim — niemal 21 tys. zł. W warmińsko-mazurskim średnia wynosi 20,2 tys. zł, a w podkarpackim 18,7 tys. zł. Wysoka suma regionalnych zaległości nie musi więc oznaczać najwyższego przeciętnego obciążenia pojedynczego przedsiębiorcy.

Najwięcej zaległości wobec sektora finansowego

Ponad trzy czwarte zadłużenia salonów, czyli 40,9 mln zł, przypada na instytucje finansowe, wtórnych wierzycieli i operatorów płatności. Znaczną część tej sumy stanowią zobowiązania przejęte przez firmy i fundusze skupujące długi, przede wszystkim od podmiotów z sektora finansowego.

Poza tą grupą salonowe zaległości obejmują 4,5 mln zł wobec firm telekomunikacyjnych, 2,1 mln zł wobec dostawców energii oraz 1,7 mln zł wobec podmiotów z branży nieruchomości. Dane pokazują więc, że zadłużenie dotyczy zarówno finansowania, jak i usług oraz infrastruktury potrzebnej do prowadzenia działalności.

Szczególnie liczne są zaległe płatności wobec operatorów terminali płatniczych. KRD odnotowuje ich niemal 7,9 tys., co stanowi ponad jedną trzecią wszystkich niespłaconych zobowiązań w branży. Ich łączna wartość wynosi 2,6 mln zł, a średnia zaległość to około 330 zł.

Boom na salony kosmetyczne. W pół roku przybyło sześć tysięcy firm

Terminale płatnicze i telefony służą salonom do przyjmowania płatności oraz kontaktu z klientami. Jak wskazuje Alicja Łacina, zaległości wobec ich dostawców mogą być sygnałem poważnych problemów, ponieważ dotyczą usług wykorzystywanych w codziennym funkcjonowaniu firmy. Na poziomie całej branży obraz jest zróżnicowany: większość salonów ma najwyższe oceny wiarygodności, ale rosnąca liczba zobowiązań i wyższa wartość zadłużenia pokazują, że część przedsiębiorców mierzy się z narastającą presją na płynność.

Globalny rynek medycyny estetycznej rozwija się mimo zmian w podejściu konsumentów do ingerencji w wygląd. Według danych Międzynarodowego Towarzystwa Estetycznej Chirurgii Plastycznej (ISAPS) w latach 2019–2024 liczba zabiegów niechirurgicznych wzrosła na świecie o ponad 50 proc., a liczba liftingów twarzy zwiększyła się o 64 proc. Wartość globalnego rynku medycyny estetycznej przekroczyła w 2024 r. 120 mld dolarów, przy średniorocznym tempie wzrostu (CAGR) wynoszącym 9,8 proc.

Jednocześnie zmienia się struktura popytu. Z usług korzystają coraz młodsi pacjenci, szczególnie osoby w wieku 30–40 lat. Po latach popularyzowania wyrazistych efektów zabiegowych w mediach społecznościowych część konsumentów zaczyna jednak odchodzić od mocno zmienionych rysów twarzy na rzecz subtelniejszych rezultatów.

Jednym z czynników tej zmiany jest upowszechnienie zabiegów. Jeszcze w latach 2000. botoks i wypełniacze były kojarzone przede wszystkim z zamożnymi klientami. Rozwój sieci placówek medycyny estetycznej, w tym punktów działających w centrach handlowych, oraz turystyki medycznej zwiększył ich dostępność dla klasy średniej. Efekty, które wcześniej wyróżniały konsumentów, stały się bardziej powszechne.

Koniec z homeopatią obok sonoforezy? Lex Szarlatan trafiło na biurko prezydenta

Na preferencje klientów wpływa również rozwój generatywnej sztucznej inteligencji. Wizerunki tworzone przez algorytmy, często oparte na wyidealizowanych proporcjach i symetrii, mogą wzmacniać zmęczenie powtarzalnymi standardami urody. W segmencie premium rośnie zatem znaczenie indywidualnego podejścia, zachowania naturalnej mimiki i metod, które nie prowadzą do radykalnej zmiany wyglądu.

Zmiany obejmują również wybór konkretnych procedur. W stomatologii część klientów odchodzi od bardzo białych licówek na rzecz rekonstrukcji naśladujących naturalną strukturę szkliwa. W kosmetologii alternatywą dla klasycznych wypełniaczy kwasem hialuronowym stają się preparaty stymulujące produkcję kolagenu, takie jak Sculptra czy Radiesse. Według przytoczonych danych koszt kuracji z ich wykorzystaniem może wynosić 3–6 tys. dolarów, podczas gdy cena pojedynczej strzykawki klasycznego wypełniacza to 300–600 dolarów.

Europa Środkowo-Wschodnia: dwa modele wzrostu

W perspektywie kolejnych lat europejski rynek medycyny estetycznej może rozwijać się dwutorowo. Z jednej strony utrzyma się popyt na szeroko dostępne zabiegi, takie jak toksyna botulinowa i wypełniacze. Z drugiej, wśród zamożniejszych klientów będzie rosło znaczenie procedur nastawionych na subtelne efekty, profilaktykę starzenia i poprawę jakości skóry. Dla producentów preparatów, urządzeń oraz profesjonalnych kosmetyków oznacza to konieczność dostosowania oferty do różnych oczekiwań konsumentów, zamiast opierania strategii wyłącznie na jednym dominującym trendzie.

Europa Środkowo-Wschodnia może przy tym pozostać atrakcyjnym regionem zarówno dla lokalnych pacjentów, jak i osób przyjeżdżających na zabiegi z innych państw. Różnice cenowe między rynkami sprzyjają turystyce medycznej, a dostępność wykwalifikowanych specjalistów może wzmacniać konkurencyjność poszczególnych krajów. Ukraina pokazuje jednak, że niższe ceny nie są jedynym czynnikiem kształtującym popyt. Znaczenie mają również odłożone decyzje zakupowe, sytuacja społeczna i indywidualne podejście do wydatków na wygląd.

Co się stało w kwestii ingerencji Ministerstwa Zdrowia w branżę beauty? Wyjaśniamy: bardzo niewiele.

Dla branży kosmetycznej istotne będzie również zacieranie się granic między pielęgnacją domową, kosmetologią profesjonalną a medycyną estetyczną. Rosnące zainteresowanie zabiegami może zwiększać popyt na produkty stosowane przed procedurami i w okresie rekonwalescencji, a także na kosmetyki wspierające utrzymanie ich efektów. Nie oznacza to jednak, że wszystkie segmenty będą rosły w tym samym tempie. Wiele zależeć będzie od siły nabywczej konsumentów, kosztów usług, regulacji dotyczących wykonywania zabiegów oraz zaufania do specjalistów. W dostępnych danych nie ma podstaw do precyzyjnego oszacowania przyszłej wartości rynku medycyny estetycznej w Europie Środkowo-Wschodniej.

Ukraina: popyt rośnie mimo wojny

Na tle zachodnich trendów ukraiński rynek wyróżnia się skalą wzrostu. Według informacji agencji UNIAN, od początku pełnoskalowej rosyjskiej inwazji popyt na operacje plastyczne w Ukrainie zwiększył się o około 100 proc. Wśród przyczyn wymieniane są odłożone wcześniej decyzje o zabiegach oraz przekonanie, że warto inwestować w siebie mimo niepewności gospodarczej i społecznej, a może nawet ze względu na nie; mówiąc wprost, poprawionej chirurgicznie twarzy nie trzeba zostawić za sobą w mieszkaniu w razie ucieczki przed ostrzałem, staje się zasobem stałym.

Istotnym czynnikiem pozostaje cena. Ukraińscy specjaliści oferują zabiegi, których koszt może być dwu- lub trzykrotnie niższy niż w krajach Unii Europejskiej i Stanach Zjednoczonych. Przy zachowaniu wysokiego poziomu kompetencji części lokalnych zespołów tworzy to przewagę konkurencyjną, przyciągając zarówno pacjentów z Ukrainy, jak i osoby mieszkające za granicą, w tym uchodźczynie korzystające z usług podczas pobytów w kraju.

Według analizy Web-Promo do popularnych kategorii zabiegów należą modelowanie twarzy, lifting, powiększanie piersi i korekta nosa. Ukraińskie Stowarzyszenie Medycyny Estetycznej (UBAME) szacuje natomiast, że w branży działa ponad 80 tys. specjalistów. Liczba ta obrazuje skalę zaplecza zawodowego, ale nie powinna być utożsamiana z liczbą lekarzy ani osób wykonujących zabiegi chirurgiczne.

Perspektywy rozwoju rynku ogranicza niejednolity poziom formalizacji działalności. Choć w 2020 r. zawód chirurga plastycznego uwzględniono w wykazie Ministerstwa Zdrowia Ukrainy, rynek nadal zmaga się z brakiem kompleksowych regulacji dotyczących medycyny estetycznej. Według ekspertów część sektora iniekcyjnego i chirurgicznego działa poza oficjalnym obiegiem fiskalnym, a nie wszystkie osoby wykonujące zabiegi mają odpowiednie przygotowanie medyczne. W dłuższej perspektywie standardy kwalifikacji, nadzór i bezpieczeństwo pacjentów mogą więc stać się równie istotne dla konkurencyjności rynku jak ceny.

Osobnym obszarem jest chirurgia rekonstrukcyjna. W Ukrainie rozwija się ona w odpowiedzi na potrzeby wojskowych i cywilów z obrażeniami powstałymi w wyniku eksplozji, ranami i oparzeniami. Jej celem jest nie tylko poprawa wyglądu, lecz także przywracanie funkcji organizmu. Segment ten zwiększa zapotrzebowanie na wysoko wykwalifikowane zespoły chirurgiczne i stanowi odrębny obszar rozwoju usług medycznych, a popyt ten utrzyma się na długo po wojnie ze względu na to, że nie wszystkie poszkodowane osoby będą od razu w stanie skorzystać z usług chirurgów plastycznych. Pozostaje także pytanie, czy tak duża liczba wykwalifikowanych specjalistów nie będzie stanowiła konkurencji dla chirugów z krajów ościennych.

Dla całej Europy Środkowo-Wschodniej kluczowe będzie zatem połączenie rosnącego popytu z wysokimi standardami wykonywania zabiegów. Konkurencja cenowa może przyciągać pacjentów, ale o długoterminowej pozycji rynkowej będą decydować również bezpieczeństwo, kwalifikacje specjalistów i zdolność do odpowiadania na zmieniające się oczekiwania konsumentów.