StoryEditor
Biznes
12.10.2022 00:00

Dr Adrianna Lewandowska, IBR: Nadeszła wielka fala sukcesji w polskich firmach rodzinnych

Dr Irena Eris, Ziaja, Oceanic, Delia – to tylko przykłady kosmetycznych firm rodzinnych. Jest ich w Polsce wiele – dużych, z wieloletnim doświadczeniem, o ugruntowanej pozycji, a także małych, które w ostatnich latach dynamicznie się rozwijały. To nie tylko firmy producenckie, ale także handlowe. Wszystkie one zetknęły się już, lub zetkną w przyszłości, z procesem przekazywania swojego dziedzictwa kolejnym pokoleniom. Tymczasem niewielki procent dzieci chce przejmować firmy po rodzicach, a sama sukcesja nieczęsto kończy się sukcesem. Dlaczego? O tym dla wiadomościkosmetyczne.pl pisze dr Adrianna Lewandowska, prezes Instytutu Biznesu Rodzinnego.

Firmy rodzinne w Polsce stanowią aż 36 proc. ogólnej liczby przedsiębiorstw. Szacuje się, że to właśnie przedsiębiorstwa rodzinne wytwarzają około 18 proc. polskiego PKB. To także często najwięksi pracodawcy w regionach – tacy, którzy od lat zapewniają pracę lokalnej społeczności. Pozostając w kręgu liczb i badań – sukcesję, czyli proces przekazania władzy, wiedzy, własności, wartości i wizji firmy młodszemu pokoleniu – przetrwa jedynie 30 proc. biznesów rodzinnych. 

 

Dzieci nie chcą przejmować firm po rodzicach 


Perspektywa założycieli firm rodzinnych jest zazwyczaj jasna – chcą przekazać swój biznes dzieciom, zależy im na trwaniu firmy i jej dalszym rozwoju. Natomiast perspektywa przyszłych sukcesorów, synów i córek nie jest już taka oczywista. Jedynie nieco ponad 8 proc. badanych potencjalnych sukcesorów deklaruje swoje zainteresowanie przejęciem firmy od rodziców. Raport z badania „Barometr sukcesyjny i prognozowanie ścieżki kariery dzieci z firm rodzinnych” jasno pokazuje, że dzieci z firm rodzinnych, myśląc o swojej przyszłości, stawiają bardziej na niezależność, aniżeli na bezpośrednie przejęcie firm. Chęć pozostania następcą zaraz po studiach zadeklarowało 7,2 proc. badanych. Po upływie 5 lat od ukończenia studiów jest ich mniej – już 6,3 proc. Co ciekawe, w porównaniu do innych badanych krajów, spadek ten jest charakterystyczny jedynie dla Polski. 

 

Dlaczego w  30 proc. firm rodzinnych sukcesja się udaje?

 

Przyczyn takiego stanu rzeczy można upatrywać w nałożeniu się dwóch czynników. Pierwszy z nich został przytoczony powyżej – potencjalni sukcesorzy, wychowujący się w rodzinach, które prowadziły własne biznesy, z różnych względów nie chcą ich przejmować w kontekście zarządczym. Często mają własne pomysły na rozwój w innych branżach aniżeli ta, w obrębie której prowadzony jest rodzinny interes. Czasami w grę wchodzą też wspomnienia dzieciństwa czy okresu dorastania w latach 90., które zbiegło się z intensywnym rozwojem firmy rodzinnej.

A ten obraz nie zawsze może być pozytywny – skojarzenia ze stresem, rzadkim pobytem rodziców w domu, zupełnym brakiem rozgraniczenia między życiem zawodowym a domowym. Ten czynnik swoistej niechęci do przejęcia firmy spotyka się z bardzo późnym planowaniem procesu sukcesji przez właścicieli – rodziców. Tymczasem prawidłowy proces sukcesji powinien trwać od 7 do 10 lat! Mamy zatem do czynienia z niskim stopniem ogólnej gotowości do sukcesji, co tym razem wcale nie stanowi specyfiki Polski. Sytuacja jest bardzo podobna w innych europejskich krajach. 

 

Skąd czerpać wiedzę, jak być następcą?


Potencjalnym sukcesorom trudno jest podjąć jednoznaczną decyzję, że chcą przejąć firmę po rodzicach. Nawet jeśli już od wielu lat pracują w strukturach rodzinnej firmy, brakuje im albo pewności siebie, albo nie czują się dość kompetentni, aby wyjść z cienia rodziców. Zarówno w Polsce, jak i wielu innych badanych krajach, dominuje model, w którym to ojciec rodziny jest w firmie liderem i jej głównym udziałowcem. Obawy o to, czy ja jako następczyni, następca podołam zadaniu przejęcia schedy po silnych osobowościach, są więc naturalne. 

Warto zdać sobie sprawę z tego, że z podobnymi wątpliwościami i wyzwaniami mierzą się teraz w Polsce setki potencjalnych sukcesorek i sukcesorów. Specyfika firm rodzinnych jako przedsiębiorstw wymaga szczególnego podejścia. Istotne jest również to, że firmy rodzinne w Polsce to nie tylko małe i średnie biznesy działające lokalnie – to również firmy zatrudniające tysiące pracowników i działające międzynarodowo. A jednocześnie nadal pozostające w rękach rodziny. Skąd zatem czerpać wiedzę? Jak przygotować się do roli sukcesora? Jak zdobyć tak unikalne doświadczenie? 

Oczywiście podstawą może być wiedza ogólna, którą można otrzymać w ramach studiów, studiów podyplomowych, kursów i szkoleń z zakresu zarządzania, finansów i innych. Niestety nawet jeśli kontekst pracy w firmach rodzinnych będzie na nich poruszony, będzie to raczej jednorazowy case study, ciekawostka, aniżeli kompleksowa wiedza. Przyszli sukcesorzy, aby rozwinąć swoje kompetencje do zarządzania firmami rodzinnymi potrzebują wiedzy, podejścia i know how z obszaru działalności firm rodzinnych w Polsce i z myślą dokładnie o nich. Dodatkowo warto poznać osoby, które są w podobnej sytuacji, znają realia funkcjonowania w rodzinach biznesowych i borykają się z podobnymi wątpliwościami. 

 

Najlepiej uczyć się od praktyków

 

Już w czasach starożytnych Konfucjusz nauczał „Powiedz mi, a zapomnę, pokaż mi, a zapamiętam, pozwól mi zrobić, a zrozumiem”. Kontynuując ten tok myślenia, warto zauważyć, że bardzo ważnym elementem zdaje się być prawdziwe i umiejętne wprowadzenie w tajniki biznesu. Wielkiego mistrza, w tym przypadku jednego z rodziców oraz jego adepta, czyli dziecka a często dorosłego z rodziny biznesowej, łączy niezwykła więź, krwi, nazwiska, tajnej wiedzy.

Właśnie kiedy mówimy o firmach rodzinnych, które chcą przetrwać w rękach rodziny przez kolejne pokolenia, warto zdać się na wiedzę i doświadczenie najlepszych, tych, którzy z sukcesem prowadzą rodzime biznesy. Czym jest sukces w firmach rodzinnych? W naszym instytucie mówimy się o przejściu do kolejnego pokolenia, ale także o prowadzeniu firmy w taki sposób, aby utrzymać schedę a nawet ją pomnażać i przekazać w takim samym stanie lub lepszym kolejnemu pokoleniu. 

Stąd pomysł, aby w rolę mentorów wcielili się właściciele i osoby zarządzające najbardziej znanymi polskimi firmami rodzinnymi. Mentorzy, którzy od ponad 30 lat prowadzą firmy niejednokrotnie z sukcesem także na rynkach międzynarodowych, dzielą się swoją wiedzą i doświadczeniem. 

 

Trudne wejście w nową rolę, czyli synek tatusia


Aby ustrzec się przed etykietką syn/córka właściciela, młodzi ludzie muszą sami budować swój autorytet wśród pracowników, którzy niejednokrotnie byli zatrudnieni właśnie przez ich rodziców. Nie jest to proste, z kilku względów. Jednym z kluczowych są różnice pokoleniowe między sukcesorami a starszymi pracownikami oraz mierzenie się z legendą rodzica – założyciela przedsiębiorstwa. Wśród dzieci z rodzin biznesowych, tych, które chcą pracować w firmach rodzinnych niezwykle ważne jest zaplanowanie kariery. Plan kariery powinien być szyty na miarę, tak by uwzględniać rozwój indywidualnych kompetencji i talentów, jednocześnie pozostając też w optyce family business. Daje to możliwość z jednej strony rozwoju indywidualnych predyspozycji sukcesora, a z drugiej rozwijania wiedzy i umiejętności z zakresu zarządzania przedsiębiorstwem rodzinnym, które znacząco różni się od firmy nierodzinnej. 
 
Wychowanie sukcesorów jest niezwykle istotne w procesie przeprowadzania przedsiębiorstwa przez zmianę pokoleniową. Z przyjściem dziecka na świat sukcesja zyskuje dodatkowy wymiar, a jest nim przyszły stosunek nowo narodzonego członka rodziny do przedsiębiorstwa. Odpowiednie zaplanowanie i przygotowanie młodych sukcesorów do czekającej ich w przyszłości roli może pomóc uniknąć konfliktów i spięć wynikających z ich braku gotowości do przejęcia firmy. 

Warto już od najmłodszych lat przygotowywać dzieci do tego, co za ileś lat może stać się nie tylko ich codziennością i rzeczywistością, ale przy odrobinie szczęścia i pracy – także wielką miłością i pasją. A to, w połączeniu z wartościami rodziny, odpowiednimi kompetencjami, wytrwałością, pokorą, pracowitością oraz dobrą wolą sukcesorów z pewnością jest wspaniałym początkiem do zbudowania wielopokoleniowego rodzinnego dziedzictwa, przynoszącego radość nie tylko klientom, pracownikom czy interesariuszom, ale przede wszystkim całej rodzinie właścicielskiej. 

 

Co zanim przejmę firmę? Przejście przez wszystkie stopnie kariery


Kariera w firmie rodzinnej jest możliwa. Zachodnie przykłady firm rodzinnych pokazują, że ścieżkę tę można dokładnie zaplanować. Młodzi ludzie niejednokrotnie dostają cały szereg punktów i wymogów do spełnienia… zanim wejdą do firmy rodzinnej. Na liście oczekiwań są m.in. studia o charakterze biznesowym, staże i praktyki w innych (najlepiej) firmach rodzinnych, ugruntowana pozycja, umiejętności i wiedza poza firmą rodzinną. Tak, by w przyszłości ten kapitał wykorzystać w firmie rodzinnej. Ważne by przeszedł przez wszystkie stopnie wtajemniczenia. Od najniższego stanowiska do najwyższego. Praca u podstaw pomoże w zdobyciu wiedzy niezbędnej do zarzadzania przedsiębiorstwem w całości. 

Synem i córką można się urodzić, ale sukcesorem trzeba zostać – autorytetu się przecież nie dziedziczy. Jak zatem go zbudować? Odpowiedzią jest właśnie profesjonalizacja, ale taka, która jest ukierunkowana na zarządzanie biznesem rodzinnym, zdobywanie wiedzy i kompetencji wyspecjalizowanych dokładnie w tym kierunku. 

O Instytucie Biznesu Rodzinnego 

Instytut Biznesu Rodzinnego to centrum wiedzy i usług dla firm Rodzinnych w Polsce i za granicą. Wiodącą misją działań Instytutu jest profesjonalizacja polskich przedsiębiorstw rodzinnych poprzez doradztwo w zakresie procesu sukcesji, strategii międzypokoleniowych i Konstytucji Firm Rodzinnych, szerzenie wiedzy, dobrych praktyk, prowadzenie i publikowanie wyników badań naukowych oraz wymiana doświadczeń krajowych i zagranicznych. Instytut organizuje szereg wydarzeń́ dedykowanych firmom rodzinnym, które są platformą wymiany doświadczeń́ i okazją do nawiązania relacji biznesowych. Najbliższe – Kongres Next Generation – dla młodego pokolenia przedsiębiorców z firm rodzinnych odbędzie się już 20 października 2022 r. w Poznaniu. Wiadomości Kosmetyczne objęły patronat nad wydarzeniem. Dzięki temu na hasło "Prasa" obowiązuje zniżka 25 proc. przy rejestracji na Kongres. Czytaj więcej: Przejmujesz zarządzanie firmą rodzinną i boisz się? Nie jesteś wyjątkiem

ZOBACZ KOMENTARZE (0)
StoryEditor
Biznes
13.11.2026 15:53
Salony beauty mają więcej zaległych zobowiązań. Zadłużenie sięga 54,1 mln zł
Salony beauty w Polsce mają coraz większe problemy z terminowym regulowaniem zobowiązań.Pexels

Salony fryzjerskie i kosmetyczne mają do oddania łącznie 54,1 mln zł — o 2,6 proc. więcej niż rok wcześniej. Choć liczba przedsiębiorców notowanych jako dłużnicy nieznacznie spadła, wzrosła liczba niespłaconych zobowiązań i pogorszyły się oceny wiarygodności płatniczej części firm. Trzy czwarte zadłużenia przypada na jednoosobowe działalności gospodarcze.

Z danych Krajowego Rejestru Długów wynika, że zaległości salonów fryzjerskich i kosmetycznych wzrosły z 52,8 mln zł do 54,1 mln zł. W rejestrze widnieje 3633 przedsiębiorców z tej branży, wobec 3673 przed rokiem. Jednocześnie liczba niespłaconych zobowiązań zwiększyła się z 21,5 tys. do niemal 22,8 tys., czyli o 6 proc.

Zmiana tych wskaźników pokazuje, że mniej przedsiębiorców figuruje w rejestrze jako dłużnicy, ale zaległości pozostają rozłożone na większą liczbę płatności. Jak komentuje prezes KRD Adam Łącki, sam spadek liczby dłużników nie przesądza o poprawie sytuacji finansowej całej branży. Dla salonu, który regularnie ponosi koszty lokalu, rachunków, materiałów i wynagrodzeń, nawet niewielkie opóźnienia mogą z czasem ograniczyć środki na bieżącą działalność.

Większy udział firm o obniżonej wiarygodności

Sygnały dotyczące dyscypliny płatniczej widać także w ocenach wiarygodności przedsiębiorstw. Według Analizy Wiarygodności Płatniczej KRD w ciągu roku udział firm fryzjerskich i kosmetycznych z najwyższymi ocenami (ABC) zmniejszył się z 94 proc. do 93,1 proc.

Równocześnie zwiększył się udział podmiotów z najniższymi ocenami — z 2,7 proc. do 3,2 proc. Wzrósł też odsetek firm o obniżonej wiarygodności płatniczej, z 3,3 proc. do 3,7 proc. Zdecydowana większość salonów nadal ma najwyższe oceny, ale dane wskazują na stopniowe powiększanie się grupy przedsiębiorstw, których sytuacja płatnicza budzi większe zastrzeżenia.

Stałe koszty prowadzenia salonu trzeba regulować niezależnie od liczby wizyt w danym miesiącu. Opłaty za lokal, energię czy wynagrodzenia nie zmniejszają się automatycznie w okresie słabszego popytu. W takich warunkach spadek przychodów może utrudnić zachowanie płynności i terminowe opłacanie kolejnych zobowiązań.

Jednoosobowe działalności mają 41 mln zł długu

Największą część zaległości branży generują osoby prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą. W KRD figuruje 2976 takich przedsiębiorców, którzy łącznie mają do oddania 41 mln zł. To około 75,8 proc. całego zadłużenia salonów oraz ponad 81 proc. wszystkich dłużników z branży.

image

Salony beauty muszą uważać na automatyczną zmianę kodów PKD — na czym to polega?

Na spółki prawa handlowego przypada 13,1 mln zł zaległości. W tej grupie jest 657 podmiotów. Średnie zadłużenie przedsiębiorcy prowadzącego jednoosobową działalność wynosi 13,7 tys. zł. W przypadku pozostałych przedsiębiorstw i instytucji jest wyższe i sięga 19,9 tys. zł.

Przewaga jednoosobowych firm wśród dłużników oznacza, że problemy płatnicze dotyczą przede wszystkim najmniejszych podmiotów. Właściciele takich salonów często samodzielnie zajmują się obsługą klientów, zakupami, promocją i finansami. Ekspertka Rzetelnej Firmy Alicja Łacina wskazuje, że przy braku rezerwy finansowej kilka słabszych tygodni, nieprzewidziany wydatek lub zakup sprzętu mogą doprowadzić do opóźnień w bieżących płatnościach.

Wśród najbardziej zadłużonych przedsiębiorców z branży najwyższe zaległości ma firma z Lublina — ponad 1,25 mln zł wobec jednego wierzyciela. Kolejne miejsca zajmują przedsiębiorcy z Sosnowca, z długiem w wysokości 1,11 mln zł, oraz z Krakowa — 1,04 mln zł. W zestawieniu znajdują się również właściciel firmy z Warszawy, który zalega 524,5 tys. zł wobec pięciu wierzycieli, i przedsiębiorca z Gdańska z zadłużeniem 486,6 tys. zł wobec trzech podmiotów. Łączne zaległości dziesięciu największych dłużników wynoszą blisko 7 mln zł.

Mazowsze odpowiada za ponad jedną piątą zaległości

Największą łączną kwotę zadłużenia odnotowano w województwie mazowieckim. 694 dłużników z tego regionu ma do oddania ponad 12 mln zł, co stanowi przeszło jedną piątą zaległości całej branży.

Na drugim miejscu znajduje się Pomorze, gdzie 352 przedsiębiorców zalega z płatnościami na 6,2 mln zł. Podobną kwotę odnotowano na Śląsku: 454 dłużników ma tam nieuregulowane zobowiązania o wartości około 6,2 mln zł. Wysokie sumy dotyczą także Wielkopolski — 5,9 mln zł — oraz Małopolski, gdzie zadłużenie wynosi 4,6 mln zł.

image

Booksy zwolni około 20 proc. załogi. Firma przyspiesza wdrażanie AI

Najmniejsze łączne zaległości mają salony z województw podlaskiego (349 tys. zł), opolskiego (477 tys. zł) i świętokrzyskiego (808 tys. zł). Ranking według całkowitej wartości długu wygląda jednak inaczej niż zestawienie średniego zadłużenia przypadającego na jednego dłużnika. Pod tym względem najwyższy wynik odnotowano w województwie lubelskim — niemal 21 tys. zł. W warmińsko-mazurskim średnia wynosi 20,2 tys. zł, a w podkarpackim 18,7 tys. zł. Wysoka suma regionalnych zaległości nie musi więc oznaczać najwyższego przeciętnego obciążenia pojedynczego przedsiębiorcy.

Najwięcej zaległości wobec sektora finansowego

Ponad trzy czwarte zadłużenia salonów, czyli 40,9 mln zł, przypada na instytucje finansowe, wtórnych wierzycieli i operatorów płatności. Znaczną część tej sumy stanowią zobowiązania przejęte przez firmy i fundusze skupujące długi, przede wszystkim od podmiotów z sektora finansowego.

Poza tą grupą salonowe zaległości obejmują 4,5 mln zł wobec firm telekomunikacyjnych, 2,1 mln zł wobec dostawców energii oraz 1,7 mln zł wobec podmiotów z branży nieruchomości. Dane pokazują więc, że zadłużenie dotyczy zarówno finansowania, jak i usług oraz infrastruktury potrzebnej do prowadzenia działalności.

Szczególnie liczne są zaległe płatności wobec operatorów terminali płatniczych. KRD odnotowuje ich niemal 7,9 tys., co stanowi ponad jedną trzecią wszystkich niespłaconych zobowiązań w branży. Ich łączna wartość wynosi 2,6 mln zł, a średnia zaległość to około 330 zł.

image

Boom na salony kosmetyczne. W pół roku przybyło sześć tysięcy firm

Terminale płatnicze i telefony służą salonom do przyjmowania płatności oraz kontaktu z klientami. Jak wskazuje Alicja Łacina, zaległości wobec ich dostawców mogą być sygnałem poważnych problemów, ponieważ dotyczą usług wykorzystywanych w codziennym funkcjonowaniu firmy. Na poziomie całej branży obraz jest zróżnicowany: większość salonów ma najwyższe oceny wiarygodności, ale rosnąca liczba zobowiązań i wyższa wartość zadłużenia pokazują, że część przedsiębiorców mierzy się z narastającą presją na płynność.

ZOBACZ KOMENTARZE (0)
StoryEditor
Biznes
13.11.2026 13:09
Miliardy na badania w Indiach? Mają zyskać m.in. producenci kosmetyków
Dominik Saczko
Dominik Saczko
Indie nowym eldorado dla branży beauty?Shutterstock

Indie zakończyły negocjacje z UE w sprawie ich udziału w programie badań i innowacji. Program “Horyzont Europa” ma m.in. wesprzeć producentów kosmetyków, dostawców składników i firmy biotechnologiczne w badaniach. Obecnie w badania w Indiach inwestuje również Unilever.

Indie otrzymają dostęp do miliardów euro na badania

Zakończyły się negocjacje między UE a Indiami, dotyczące udziału Indii w programie badań i innowacji “Horyzont Europa”. Porozumienie może stworzyć nowe możliwości współpracy dla producentów kosmetyków, dostawców składników oraz firm biotechnologicznych. Filar ten wspiera badania w obszarach takich jak: ochrona zdrowia, technologie cyfrowe, innowacje przemysłowe, klimat, energetyka oraz biogospodarka. Całość budżetu programu “Horyzont Europa” wynosi 93,5 miliardów euro. Przewiduje się, że Indie rozpoczną swój udział w styczniu 2027 roku, pod warunkiem formalnego podpisania umowy i zakończenia niezbędnych procedur zatwierdzających.

image

Indie wprowadzają nowe oznaczenia kosmetyków: eksporterze, przeczytaj

Inicjatywa ta stanowi rozszerzenie istniejącej umowy o współpracy naukowo-technicznej między UE a Indiami, która została przedłużona do 2030 roku. Obecnie do programu „Horyzont Europa” należą 23 kraje stowarzyszone spoza UE – m.in. Japonia, Korea Północna, Nowa Zelandia, Izrael, Kanada i Wielka Brytania.

Indie nowym laboratorium? Unilever rozbudowuje ośrodki badawcze

Ewentualny udział Indii ma wzmocnić międzynarodowe partnerstwa badawcze i ułatwi dostęp do wiedzy naukowej. To nie jedyna inicjatywa badawcza w Indiach. Jak pisaliśmy w tym tygodniu, Unilever chce zainwestować 35 mln euro w rozbudowę ośrodków badawczo-rozwojowych w Mumbaju i Bengalu. Środki mają wzmocnić globalne kompetencje firmy w obszarze innowacji kosmetycznych, biotechnologii, sztucznej inteligencji oraz zaawansowanej produkcji.

image

Inwestuje w badania w Indiach, wycofuje się z Myanmaru; Unilever kontra Azja

Ośrodek w Mumbaju ma łączyć pracę nad formacjami, rozwój zapachów i projektowanie opakowań z szybkim prototypowaniem oraz przygotowaniem produkcji do zwiększenia skali. Takie połączenie etapów ma wspierać przejście od koncepcji i testów do wdrożenia produktu na większą skalę.

Źródło: Komisja Europejska

Dominik Saczko
Dominik Saczko
ZOBACZ KOMENTARZE (0)
14. listopad 2026 20:15